آنچه از جانب این شبکه صورت گرفت مغایر رسالت رسانه‌ها در رابطه با اطلاع‌رسانی شفاف است به این دلیل که این شبکه در بسیاری مواقع سیاست جانبدارانه‌ای داشته و سعی کرده بدون توجه به واقعیت‌ها و حقایق غیر قابل انکار به مطرح کردن مسایلی بپردازد که چندان قابل اتکا و مستند نیستند. در این ارتباط می‌توان به گزارش چند ماه قبل الجزیره درباره خوزستان و یا سیاست جانبدارانه آن از مخالفین ایران درباره خلیج‌فارس و به کار بردن واژه مجعول خلیج‌عربی اشاره کرد که متاسفانه با اعتراضات و مخالفت‌های چندانی در داخل مواجه نشد. 

سکوت و یا واکنش‌های ملایم در قبال مخالفین تمامیت ارضی ایران و وضعیت خلیج‌فارس از جانب ایرانیانی که برای فلسطین، لبنان، حماس، حزب‌الله و امثالهم سینه چاک می‌کنند هم شبهه برانگیز است و هم این که این سؤال را در ذهن‌ها به وجود می‌آورد که آیا ایران و تمامیت ارضی این سرزمین برای این عده مهم است یا وضعیت فلان گروه یا جنبش که تجربه نشان داده دوستی و ارتباطشان با تهران مقطعی و یک طرفه است؟
یکی از دلایل یکه‌تازی الجزیره در ایران شرایط مساعدی است که در دوره پیشین مدیریت صدا و سیما برای این شبکه به وجود آمد و شبکه الجزیره به متحد و دوست صدا و سیما تبدیل شد. 

زیرا در زمان حمله غرب به افغانستان برای جنگ با طالبان و القاعده متاسفانه در سایه ارتباطات با الجزیره، صدا و سیما به شبکه طالبان و رادیو شریعت تبدیل شده و در شرایطی هم که جامعه جهانی درصدد سرنگونی رژیم بعث عراق و صدام حسین برآمده بود این شبکه و صدا و سیمای ایران دست در دست یکدیگر حمایت از رژیم و کسی را پیش گرفتند که جنگی 8 ساله را به این ملت تحمیل کرده و هزاران نفر از مردم این کشور را به خاک و خون کشیده بودند. 

هم صدایی و همراهی صدا و سیما با شبکه الجزیره این ذهنیت را به وجود آورده بود که رابطه‌ای مستحکم و ارگانیک بین آنها وجود دارد و این دو شبکه از سوی همدیگر تغذیه می‌شوند. 

اما حوادثی که درباره خوزستان و خلیج‌فارس و ماجرای نشنال جئوگرافی پیش آمد بر این واقعیت صحه گذارد که این شبکه‌های مجعول قابل اتکا نبوده و نمی‌توان به آنها دل بست. 

البته در این میان باید کسانی که دست الجزیره را در ایران باز گذارده و به آن پروبال دادند پاسخگو باشند تا مشخص شود چه اهدافی در پس این ارتباط‌ها و پشتیبانی‌ها وجود داشته است؟ 

شبکه الجزیره شبکه‌ای مسأله‌دار است که هیچ‌گاه رابطه‌ معقولی با ایران و ایرانیان نداشته و اگر هم بعضی افراد طرح دوستی با آن ریختند یا از ماهیت آن اطلاع نداشتند و با این که چشم‌های خود را به روی حقایق بسته بودند بهر حال آنچه مشخص است این است که الجزیره نامحرم است و نشان داده در مواقع حساس می‌تواند به عنوان سخنگو و تریبون دشمنان ایران و تجزیه‌طلبان علیه تمامیت ارضی این سرزمین فعالیت کند.

  اگر چه وجود اختلاف سلیقه و یا چالش بین احزاب و جناح های سیاسی در یک جامعه دموکراتیک امری پذیرفته و قابل قبول است اما آنچه در مورد ایران تعجب برانگیز می باشد عدم رعایت قواعد بازی از سوی طرفین است به همین دلیل هر جناحی که قدرت را در دست می گیرد درصدد حذف کامل جناح رقیب برآمده و هرگونه همزیستی و یا همراهی و همفکری را نفی می کند. این وضعیت که مغایر اصول دموکراتیک است سبب هرز رفتن نیروها و توان آنها می شود زیرا نیروهای یک جامعه در تعامل با یکدیگر می توانند بر مشکلات غلبه کرده و مانع هدر رفتن امکانات شوند. ولی در صورتی که یک گروه قدرت را به صورت کامل قبضه کرده و با بهره گیری از واژه های مقدس و یا حربه های مذهبی به تخطئه رقیب بپردازد به گونه ای که این جناح کاملا طرد و خانه نشین شود، بخش عمده ای از صاحبان فکر و اندیشه و فعالان در عوض مشارکت در جهت بهبود شرایط جامعه صرفا در فکر مقابله با رقیب برمی آیند که در این سایش و تقابل نیروها،‌ امکان سازندگی و رسیدگی به امور جامعه از بین رفته و یا به حداقل می رسد.
این وضعیت را متاسفانه در این روزها شاهدیم و با توجه به شناختی که از دو جناح رقیب وجود دارد باید انتظار آن را داشته باشیم که این مسایل در آینده نزدیکی تشدید شود.
آنچه دراین میان جالب توجه است بهره گیری دو طرف از مسایلی نظیر خط امام و اندیشه های امام است. در حالی که آنچه در این ارتباط مطرح می شود دارای تفاوت های اساسی با یکدیگر است تا حدی که شاگردان مصباح یزدی عنوان می کنند که اندیشه امام بر مبنای رأی و نظر مردم نبوده و از نظر ایشان، اساس حکومت اسلامی استوار بر رأی مردم نیست. ولی نظر امام مخالف این دیدگاه است زیرا بارها از سوی امام اعلام شد که میزان، رأی مردم است. اصولی که از جانب امام مطرح شده و همگان از آن اطلاع دارند مسایلی نیست که به سادگی قابل گذشت و یا تحریف باشند لذا نمی توان این اصول را مصادره کرده و یا به نفع یک گروه و جناح سیاسی آنها را توجیه و تفسیر کرد. البته این برعهده مراکزی است که مسئولیت رسمی نشر و بررسی آثار امام را عهده دار هستند تا مشخص شود که دیدگاه امام درباره حکومت اسلامی و نقش مردم در آن چگونه بوده است. در این راستا قائم مقام موسسه تنظیم و نشر آثار امام در سخنانی درباره تحریف مواضع ایشان هشدار می دهد و یا اسدالله بادامچیان و دکتر غفوری فرد در پاسخ به مواضع غرویان یکی از شاگردان مصباح یزدی درباره جمهوریت آن را یک تهمت بزرگ به امام و عقاید ایشان می دانند. هم چنین کروبی می گوید: عده ای بر آن شده اند که با استدلال های سست و به دور از آرای امام، ارزش رأی مردم را نادیده انگارند و با این توجیه که امام ارزشی برای رأی مردم قائل نبوده جوانان را به سمت تخلف در انتخابات سوق دهند.
بیان چنین مسایلی از سوی جناح خاصی در آستانه انتخابات شیوه ای منسوخ شده است که سبب می شود حضور مردم در پای صندوق ها کم رنگ شده و در عوض راه برای دخالت گروه به خصوصی هموار گردد.
ولی آنچه تعجب برانگیز است این مسأله می باشد که این گروه به چه دلیل برای پیشبرد اهداف خود به امام متوسل شده و سعی در مصادره ایشان به نفع خود دارند؟ اما این اقدام را با تحریف دیدگاه ها و نظریات امام انجام می دهند که چنین اقدامی در حقیقت ظلم به امام و جامعه است. روشی که این گروه در پیش گرفته انسان را به یاد تحلیل و توجیه مارکسیست ها می اندازد که معتقدند هدف، وسیله را توجیه می کند و برای رسیدن به اهداف، می توان از هر حربه و وسیله ای بهره گرفت.
این گروه به این دلیل که اعتقادی به مردم و نقش آنها در جامعه ندارد ولی از آنجا که از بیان صریح و شفاف دیدگاه ها و نظریات خود هراسان است به این شیوه ها متوسل شده و می خواهد با خرج کردن از دیگران، مانع شکل گیری اعتراضات شود. اما این شیوه منسوخ و نخ نما شده در طول سال های گذشته تاثیر و اهمیت خود را از دست داده و به حربه ای علیه خود آنها تبدیل شده است. اما از آنجا که این گروه جایگاه و پایگاهی در میان مردم ندارد با بهره گیری از دیگران درصدد تحقق خواسته هایش است تا انتخابات و مراجعه به مردم را هر چه بی رنگ تر کرده و به دیگران این مسأله خلاف واقع را القا کنند که اسلام مخالف مردم است در حالی که اسلامی که آنها می گویند با مردم همراه نیست ولی اسلام واقعی همواره به مردم و قدرت آنها تأکید می ورزد.