چند روز قبل مراسم انتخاب ورزشکار برتر ایران درصدا و سیما برگزار شد و همان طور که پیش بینی می شد این بار هم رضا زاده قهرمان وزنه برداری به این سمت برگزیده شد. در حالی که در سال گذشته ورزشکاران برتری در رشته های مختلف داشتیم که هر یک می توانستند این مقام را کسب کنند.

ولی از آنجا که متاسفانه در اکثر زمینه ها یک جانبه به مسائل نگاه کرده و توجهی به جوانان و چهره های جدید نمی شود در این ارتباط هم قرعه به نام حسین رضا زاده اصابت کرده و او که در سال های گذشته چندین بار این مقام را از آن خود کرده بود باز هم ورزشکار برتر لقب گرفت. در حالی که چهره هایی نظیر سوریان در کشتی فرنگی، هادی ساعی در تکواندو، زنانی که هیمالیا کلیمانجارو را فتح کردند و یا دهها ورزشکار زن و مرد و معلول و جانباز وجود داشتند که می توانستند جای رضا زاده را بگیرند و به درستی قهرمان شوند.
انتخاب ورزشکار برتر سال که به ابتکار سازمان صدا و سیما صورت می گیرد، امسال بیشتر به یک مراسم فرمایشی تبدیل شده و با اما و اگرهای بسیاری همراه بود. اگر چه کسی منکر جایگاه و اهمیت رضازاده در ورزش کشور و جهان نیست اما نباید در کنار او از سایر چهره ها غافل شده و آنها را نادیده بگیریم. به گونه ای که این توقع برای امثال رضا زاده پیش بیاید که او باید همه ساله به عنوان بهترین ورزشکار انتخاب شده و مورد تجلیل و قدردانی قرار بگیرد. ولی به نظر می رسد آنچه متاسفانه در زمینه فوتبال ملی روی داده و از علی دایی با تمامی سوابق درخشان، چهره ای دولتی و غیر محبوب ساخته، در سایه تبلیغات افراطی و اقدامات غیر منطقی برخی رسانه ها و ارگان ها درباره حسین رضا زاده نیز در حال تکرار باشد.
نگاهی به دلایل و عوامل ماندگاری تختی و مقایسه او با دیگر ورزشکاران ایرانی که ممکن است از نظر نوع مدال و مرغوبیت مدال های جهانی و حتی المپیک برتر و سرتر از تختی باشند حقایق غیر قابل انکاری را جلوی روی ما قرار می دهد.
به طور مثال عبدالله موحد نابغه کشتی ایران و جهان ممکن است از نظر مرغوبیت مدال از تختی برتر باشد و یا در فوتبال امثال علی پروین، ناصر حجازی، پرویز دهداری، عابدزاده و یا سیروس قایقران هیچ یک از موفقیت های مالی و بین المللی علی دایی را دارا نباشند اما امروزه کسی در ورزشگاه ها برای دایی هورا نمی کشد و سکوهای مردمی علیه اوست.
به گونه ای که او همواره از پیدایش این وضعیت شکایت و گلایه داشته است.
با وجود این که رضا زاده در چنین شرایطی قرار نگرفته که در ورزشگاه ها با بی اعتنایی مواجه شود اما ادامه این روند می تواند لطمه ای اساسی به اعتبار او وارد بیاورد.
اقداماتی که تحت عنوان تقدیر و تشکر از جانب سازمان ها؛ ارگان ها، وزارت خانه ها و هر تشکل دولتی از رضا زاده می شود هر چند ممکن است با هدف بزرگ نمایی از این قهرمان صورت بگیرد ولی او را یک قدم از مردم دور می سازد. در حالی ک اگر این تقدیر و حمایت ها مردمی بود جایگاه دیگری داشت.
ستون های مختلف نشریات ورزشی و غیر ورزشی در این روزها گویای زیر سوال بردن برنامه ای است که برای انتخاب مردم اول ورزش کشور برگزار شد. هر چند این اعتراض ها حالت گلایه داشت اما می تواند در دراز مدت اعتبار این قهرمان را خدشه دار سازد.
البته وظیفه اصلی برعهده وزرشکاران و قهرمانان است که وارد این بازی ها نشوند. تجربه تختی و مقایسه او با بسیاری از ورزشکارانی که نامی از آنها برده نمی شود باید برای امثال رضا زاده، دایی راهگشا باشد تا آنها فرق و تفاوت ورزشکار و قهرمان دولتی و مردمی را درک کنند. این یک واقعیت انکار ناپذیر است که رضازاده، دایی و میر اسماعیلی تلاش بسیاری برای کشور کشیده اند اما مگر زنانی که بلندترین قله جهان را فتح کردند کم تلاش کردند و یا امثال سوریان مدال خود را از بقالی خریده اند که نباید به آنها توجه شود؟
مسئولین ورزش کشور و صدا و سیما که متاسفانه به خط دهنده اصلی در زمینه های مختلف ورزشی تبدیل شده اند اگر شهامت دارند و می خواهند در پشت شوها و نمایش های کاذبی که راه می اندازند از حقایق نیز سر در بیاورند.
بهتر است پای درد دل و گله و شکایت سوریان و دهها ورزشکار زن و مرد سالم و معلول کشور بنشینند تا بدانند هیچ تقدیر و تشکری از زحمات آنها نشده و به ندرت به وعده ها عمل شده است. ولی شهردار تهران، صدا و سیما و دهها سازمان، ارگان و تشکل دولتی برای خود شیرینی و یا فریبکاری میهمانی ترتیب می دهند وبا چک ها و هدایای میلیونی به تقدیر از کسانی می پردازند که نیازی به این اقدامات و هدایا ندارد.
به طور مثال آیا علی دایی که می تواند نصف ایران را با ثروت خود خریداری کند و یا علی کریمی و رضا زاده و دیگر قهرمانانی که پای ثابت چنین مراسمی هستند نیازی به این کمک ها دارند یا خانواده مجید سبزی که در یک آپارتمان 80 متری اجاره ای زندگی می کند و دهها ورزشکار و قهرمانی که دوران قهرمانی آنها به پایان رسیده و نیازمند نان شب خود و خانواده هستند؟
هر چند در کشور ما این شعار که « پهلوان زنده را عشق است» از جایگاه والایی برخوردار است و هر آن کس که از دیده به رفت از دل هم می رود با این اقدامات به خوبی نمود می یابد اما این وظیفه رسانه ها و دلسوختگان ورزش کشور است که این روند و رویه را تغییر داده و اجازه ندهند رشد بادکنکی مانع مردمی شدن ورزشکاران بشود.
اگر چه فکر نمی کنم علی دایی و رضا زاده و این طیف از ورزشکاران دولتی گوش شنوایی برای پذیرفتن واقعیت ها داشته باشند و آنها با برخوردها واقداماتشان نشان داده اند که حاضرند حق دیگران پایمال شود تا این افراد به نوایی برسند ولی اگر اندک سواد تاریخی داشته و از سرنوشت پیشینیان اطلاع داشتند می توانستند با سبک و سنگین کردن حقایق به مقایسه تختی با امثال حبیبی، نامجو، نصیری و همایون بهزادی ها پرداخته و در سیاستی که در پیش گرفته اند تجدید نظر کنند.
تختی هر چند بنابه دلایلی در هتل آتلانتیک تهران دست به خودکشی زد اما یادی که از و در دلهاست ازاین قهرمان یک پهلوان، اسطوره، الگو و حتی شهید ساخته تا هر گاه در میادین ورزشی نامی از یک سمبل و مرد برده می شود تمامی نگاه ها متوجه غلامرضا تختی شود.
برخورد رضا زاده با ساعی در مراسم سال گذشته که حتی اعتراض هادی ساعی و تعدادی دیگر را برانگیخت و یا بی احترامی او به ایوانف کسی که او را کشف و قهرمان کرد پس از بازگشت این مربی از مصر و یا آنچه درباره نقش دایی در خط زدن فوتبالیست هایی نظیر مبعلی عنایتی، وحید هاشمیان، خداداد عزیزی و دهها نفر دیگر از تیم ملی بر سر زبانهاست و شعارهایی که در ورزشگاه ها علیه این فوتبالیست داده می شود جملگی گویای واقعیات انکار ناپذیری است که آنها چون از مردم بریده اند و به حمایت های دولتی چشم دوخته اند، بقا و دوام خود را در ادامه این روش می بینند لذا نمی توان دایی، رضا زاده و قهرمانان این چنینی را پهلوان به حساب آورد.

 همان گونه که پیش بینی می شد هر چه به زمان تعیین سرنوشت مردم عراق و تصویب قانون اساسی دایمی این کشور نزدیک می شویم دامنه اقدامات آنارشیستی و تروریستی در این کشور گسترده تر می شود.

پس از ناکامی مقتداصدر در حادثه آفرینی در شهر نجف، این بار تروریست ها شهر کاظمین را هدف گرفتند که در این حادثه دهها نفر کشته و مجروح شدند.
این حادثه نشان داد که عراق دوران متلاطمی را می گذراند و اگر درصدد است به آرامش و انسجام دست یابد باید به حیات تروریست ها و گروه های شبه نظامی که استقلال و تمامیت ارضی این کشور را هدف گرفته اند خاتمه دهد.
هیاهویی که بر سر قانون اساسی همیشگی عراق به راه افتاد و حوادث پس از آن، این واقعیت را به اثبات رساند که گروه ها و عده ای در تلاش هستند مانع شکل گیری دموکراسی و آزادی در این کشور شوند.
حوادثی که در عراق روی می دهد دارای ریشه های داخلی و خارجی است ولی برخی تحلیل گران و رسانه هایی که همواره سعی دارند آدرس نادرست به خوانندگان و مخاطبین خود بدهند چنین وانمود می کنند که این حوادث آنارشیستی نشان از ضدیت مردم عراق با روند حوادث دارد و آنها تمایلی به اصلاحات و از بین رفتن تبعیض و نابرابری ها ندارند. در حالی که مردم عراق در مقاطع مختلف نشان داده اند که از روندی که پیش گرفته شده استقبال می کنند و خود را با این اقدامات هم همراه و هم جهت می دانند.
اقدامات تروریستی و آنارشیستی در عراق حرکتی از جانب گروه ها و کشورهایی است که در قالب ضدیت با امریکا حاضرند ملت ها را به خاک و خون کشیده و مردم غیر نظامی و بی گناه را فدای اهداف خود کنند. این وضعیت را در افغانستان، انگلیس، امریکا و کشورهای دیگری شاهد بودیم. ولی از آنجا که در عراق به دلیل عدم ثبات سیاسی، زمینه فعالیت این گروه ها بیش از دیگر کشور ها مهیا است به همین دلیل این کشور را هدف قرار گرفته اند.
عراق از داخل و از سوی برخی کشورهای همسایه مورد تهدید قرار گرفته و تا زمانی که این تهدیدات وجود دارد بازگشت آرامش به این کشور امکان پذیر نخواهد بود.
در داخل عراق مخالفین را می توان به عوامل القاعده که زیر نظر زرقاوی فعالیت می کنند و خود را طرفدار اهل سنت می دانند و برخی گروه های شیعه از جمله وابستگان به مقتداصدر که درصدد هستند در میان گروه های مقتدر شیعه جایگاهی برای خود بدست بیاورند، اشاره کرد. ولی به جرات می توان اعلام کرد که سر نخ بخش عمده ای از آنچه در عراق روی می دهد در خارج از این کشور قرار دارد و بعضی از همسایه های عراق تمایلی به برقراری آرامش و صلح و در نهایت دموکراسی و فدرالیسم در این کشور ندارند زیرا از این بیم دارند که این مسایل به داخل آن کشورها نیز رسوخ یافته و در پی گرایش اقوام و ملیت های مختلف که دارای ریشه های قومی مشترک با بعضی از اقوام عراقی هستند اوضاع در این کشورها نیز نا‌ آرام شود. البته بارها مقامات عراقی نسبت به این دخالت ها اعتراض کرده و لب به انتقاد گشوده اند اما از آنجا که این کشورها نا آرامی و فقدان ثبات در عراق را با امنیت و آرامش خود برابر می دانند دست از دخالت بر نداشته و به حادثه آفرینی پرداخته و یا از این عناصر و گروهها حمایت می کنند.
عراق اگر می خواهد آرامش و ثبات را تجربه کند باید مانع دخالت همسایه ها در امور داخلی خود شده و پس از آن درصدد مهار گروه ها و دسته جات داخلی برآید. لذا باید اعلام کرد تا زمانی که این دخالت ها ادامه دارد نمی توان به برقراری صلح و ثبات در عراق امیدوار بود.

 موضوع انقلاب های رنگین در جمهوری های شوروی پیشین را نمی توان نفی کرده و نادیده گرفت. اگر چه در جمهوری های گرجستان، اوکراین و قرقیزستان از طریق این انقلاب ها، شاهد بروز تغییراتی بودیم اما به نظر نمی رسد که چنین انقلاب ها و تحولاتی در همین محدوده باقی مانده باشد. زیرا به دلیل بروز ناآرامی در جمهوری های آذربایجان،‌ ارمنستان،‌ ازبکستان و روسیه سفید (بیلوروس) این احتمال وجود دارد که در آینده نه چندان دوری تعدادی از این جمهوری ها با انقلاب های رنگین مواجه شوند. در این ارتباط روسیه سفید بیش از دیگر جمهوری ها در معرض خطر قرار داشته و به دلیل فشارهای کشورهای همسایه، اتحادیه اروپا و آمریکا باید در انتظار بروز تغییرات اساسی در این جمهوری بود. هدف اصلی از راه اندازی انقلاب رنگین در روسیه سفید (بیلوروس) در حقیقت برکناری لوکاشنکو از ریاست جمهوری و روی کار آوردن حکومتی متمایل به غرب در این جمهوری است.

شواهد امر نشان از این واقعیت دارد که غربی ها و گروه های غربگرا نقش بارزی در بروز این تحولات در جامعه کشورهای مستقل مشترک المنافع دارند به همین دلیل از حمایت و پشتیبانی ناتو،‌ اتحادیه اروپا و آمریکا نیز برخوردارند. 

این مسأله که به تضعیف موقعیت مسکو در جمهوری های شوروی پیشین منجر شده اعتراض مقامات روسیه را در پی داشته است. ولی از آنجا که این کشور قادر به ایستادگی در مقابل غرب نیست صرفا به اعتراض اکتفا می کند. در همین رابطه پوتین رئیس جمهوری روسیه اعلام می دارد فشارهای خارجی در زمینه ایجاد اصلاحات در کشورهای اتحاد شوروی پیشین، خطر تبدیل آنها به کشورهای آشوب زده ضعیف وابسته به پول های خارجی را به همراه دارد. وی می گوید: دولت های غربی در حمایت از سازمان های غیردولتی که در طول انقلاب نارنجی در اوکراین در سال گذشته خواستار تغییرات بودند احتمالا مرتکب اشتباه شده بودند. 

رئیس جمهوری روسیه که با دانشگاهیان و رونامه نگاران غربی سخن می گفت،‌افزود:‌ما علیه هیچ گونه تغییراتی در اتحاد شوروی سابق نیستیم بلکه ما تنها از آن بیم داریم که آن تغییرات ایجاد کننده بی نظمی باشد. در آن صورت جمهوری های ضعیف وابسته به پول های خارجی به وجود خواهند آمد که در آنها هر که بلندتر فریاد برآورد برنده می شود. 

آنچه از سوی پوتین عنوان شده می تواند در برخی موارد صحت داشته باشد اما قضاوت این چنینی درباره مردم سالارهای جمهوری شوروی پیشین در حقیقت توهین به خرد جمعی مردم این سرزمین ها و بی اعتبار خواندن تلاش ها و خواسته های آنهاست. 

اصولا این واقعیت را نمی توان انکار کرد که در یک حرکت فراگیر و همگانی نظیر انقلاب که با تغییرات زیربنایی همراه است ممکن است افراد و گروه های غیرصالح نیز رسوخ کرده و به فعالیت بپردازند ولی آنچه در این میان اهمیت دارد نتیجه نهایی حرکت و روند کلی آن انقلاب است. انقلاب های رنگین جمهوری های قفقاز و آسیای میانه نیز از این قاعده مستثنی نیستند اما نمی توان هم چون ولادیمیر پوتین رئیس جمهوری روسیه حکم کلی درباره آنها صادر کرد. 

یکی از مشکلات روسیه این است که قادر به مقابله با این حرکت ها و ایستادگی در برابر غرب و آمریکا نیست به همین دلیل ناگزیر است صرفا به انتقاد اکتفا کرده و از این طریق مخالفت خود را با روند رو به اصلاحات جمهوری های شوروی پیشین ابراز دارد.

 عده ای انتقاد می کردند که چرا نوشته و گفته ایم دوران علی دایی به پایان رسیده و باید او به موزه سپرده شود.

آنها تصور می کردند که هدف و قصد ما از این نوشته ها تحقیر دایی ویا احیانا نادیده گرفتن تلاش های اوست در حالی که هیچ انسان منصفی را در ایران نمی توان یافت که منکر زحمات، تلاش ها و جایگاه او در فوتبال ایران باشد به طوری که بسیاری در جهان فوتبال ایران را با نام علی دایی می شناسند. 

ولی آنها یک واقعیت را فراموش می کنند و یا این که تصور می کنند همه چیز ابدی و خلل ناپذیر است در حالی که باید به این مساله توجه کرد که پس از به پایان رسیدن دوران اوج، زمان افول فرا می رسد و کسانی که وقایع بین و زمان شناس هستند سعی می کنند در اوج خداحافظی کنند تا کسی افول وافت آنها را شاهد نباشد. اما از آنجا که دوران قهرمانی به مذاق بسیاری خوش می آید برخی تصور می کنند که همواره در اوج هستند و هیچ گاه دچار افول نمی شوند. 

این مساله را در این سال ها درباره بسیاری شاهد بودیم که پس از سپری شدن دوران قهرمانی وارد فاز جدیدی شده اندکه از نمونه های بارز آن می توان به عابد زاده اشاره کرد. به همین دلیل سخن گفتن از افت و نزول یک قهرمان به منزله تضعیف و یا نادیده گرفتن زحمات و تلاش های او نیست. زیرا این از خصوصیات انسان هاست که زمانی جوان و نیرومند هستند و پس از ورود به میان سالی دچار نزول می شوند. 

این وضعیت مدتی است که برای علی دایی پیش آمده ولی گویا او و یا اطرافیانش چنین تصوری را نداشته و تصور می کنند دایی می تواند همیشه در میدان حضوری موفق داشته باشد در حالی که با نگاهی به بازی های اخیر او در تیم ملی و صبا باتری این واقعیت آشکار می شود که دایی بنا به دلایلی افت محسوسی داشته است لذا باشگاه صبا بازی برای تقویت خط حمله خود به دنبال یک تهاجم است این وضعیت در تیم ملی هم به وجود آمده و در مسابقه با تیم ملی چین تایپه هم مشخص شد. 

زمزمه هایی که در این مدت درباره علی دایی وجود داشت این روزها شدت گرفته و به یکباره اعلام می شود که قرار است درباره علی دایی تصمیم گیری شود. عده ای ‌آن را پروژه عبور از دایی نامیده اند و گفته می شود آگاهان نزدیک به کادر فنی و فدراسیون فوتبال معتقدند دایی به زودی باید شرایط تازه ای را در تیم ملی تجربه کند. اگر او در طول جام جهانی روی نیمکت دیده نشد زیاد نباید تعجب کرد. کادر فنی به این نظر رسیده که با حضور دایی در خط حمله عملا 3 یا 4 بازیکن در جناحین و خط حمله هرز می روند. آن هم در سیستمی که برانکو قصد دارد در خط حمله فقط از یک نوک استفاده کند. 

در ادامه می گویند: چندی قبل جلسه ای با موضوع علی دایی در دفتر دادکان برگزار شد تا رئیس فدراسیون در غیاب برانکو موافقت لازم را برای کادر فنی جلب کند تا در صورت لزوم این اتفاق رخ دهد. البته دادکان با همان خصوصیات اخلاقی خاص خودش بر حفظ حرمت دایی تاکید کرده تا وضعیت کاپیتان در ماه های آخر حضورش در تیم ملی به بحران کشیده نشود. 

نام آن را نمی توان پروژه عبور از علی دایی گذارد بلکه باید آن را قدردانی از کسی به حساب آورد که برای فوتبال کشور زحمت کشیده ولی دورانش به پایان رسیده است همان گونه که دوران علی پروین، ناصر حجازی، عابدزاده، همایون بهزادی، اکبر افتخاری و ده ها چهره ارزشمند دیگر نیز که روزگاری در زمین چمن معجزه می کردند خاتمه یافت و آنها با کناره گیری در را به روی جوان تر ها گشودند.

 کوایزومی نخست وزیر ژاپن که در انتخابات زودرس پارلمانی این کشور توانست پیروزی قاطع و چشمگیری بدست بیاورد همان گونه که وعده داده بود اصلاحات خود را از سر گرفت تا نشان بدهد به آنچه در پارلمان قبلی و پیش از انتخابات زودهنگام تأکید کرده بود پایبند است.

در همین رابطه نخست وزیر ژاپن که در پی ائتلاف با حزب کوچک کومیتو موفق شد. به دو سوم آرای پارلمان دست بیابد توانست لایحه خصوصی سازی صنعت ژاپن را به تصویب برساند تا یک گام بزرگ و اساسی در راه خصوصی سازی در این کشور بردارد.
لایحه خصوصی سازی صنعت پست ژاپن باید 33 رأی موافق در برابر 138 رأی مخالف به تصویب رسید و قرار است برای تصویب نهایی به مجلس مشاوران ارسال شود.
کوایزومی نخست وزیر ژاپن معتقد است که خصوصی سازی این شرکت عمومی از جمله مهم ترین برنامه های اصلاح ساختاری بشمار می رود که او در نظر دارد در ژاپن بر اجرا درآورد. در حالی که این لایحه در دوره قبل به دلیل مخالفت برخی از اعضای حزب حاکم لیبرال دموکرات با شکست مواجه شده و به تصویب نرسید.
شرکت پست ژاپن از بزرگترین شرکت های دولتی این کشور است که از اعتماد عمومی برخوردار بوده و نقش به سزایی در بازار سرمایه و چرخش مالی مردم ژاپن دارد بطوریکه عنوان شده در سال مالی سال 2004 سود مالی آن هزار و 234 میلیارد و 700 میلیون ین بوده است.
تصویب این لایحه با آرای قاطع در مجلس این امیدواری را به وجود آورده که مجلس مشاوران نیز به آن رأی مثبت بدهد. در صورت تصویب این لایحه در مجلس مشاوران خصوصی سازی شرکت پست ژاپن یک گام اساسی برای خصوصی سازی در ژاپن برداشته می شود. ولی مخالفین معتقدند از آنجا که مردم و افرادی که دارای اندوخته های اندک هستند دارای رابطه مالی مطلوبی با این شبکه که دارای یک مجموعه بانکی نیز است،‌ می باشند در صورت خصوصی سازی، علاوه بر این که از نفوذ سیستم پست ژاپن در میان مردم کاسته می شود این سیستم در دست افرادی قرار خواهد گرفت که صرفا به منافع مادی خود فکر می کنند.
اصلاحات معمولا در کشورها با مخالفت ها و موافقت هایی همراه است و نمی توان اعلام کرد که هر طرح اصلاحی و رفرمیستی با استقبال عامه مواجه می شود. در این رابطه می توان به مشکلاتی اشاره کرد که بر سر اصلاحات شرودر در آلمان به وجود آمده است. یکی از دلایل پیدایش دیدگاه ها و افکار مختلف در قبال اصلاحات،‌ این است که افراد و جناح های سنتی مغایر تغییرات اساسی و زیربنایی بوده و تمایلی به اصلاحات ندارند آنها معتقدند که روش موجود بهترین روش است و باید استمرار یابد در حالی که طرفداران اصلاحات از تغییرات استقبال کرده و آن را نشانه تحول و پویایی در کشور می دانند.
تقابل این دو طرز فکر را در ژاپن نیز شاهد هستیم ولی پیروزی چشمگیر لیبرال دموکرات ها و کوایزومی در انتخابات پارلمانی اخیر بر این واقعیت صحه گذارد که مردم ژاپن با وجود تلاش ها و تبلیغات مخالفین، طرفدار اصلاحات بوده و از نخست وزیر در راهی که در پیش گرفته حمایت می کنند. تصویب این لایحه را باید گام نخست در راه اصلاحاتی به حساب آورد که می تواند بخش خصوصی را در ژاپن تقویت کرده و چهره دولت را دگرگون سازد.

 در حالی که قرار است در اجلاس مارس( اسفند) شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی فعالیت های هسته ای ایران مجددا مورد بررسی قرار بگیرد و محمد البرادعی که اخیرا جایزه نوبل را نیز دریافت کرده بر این مساله تاکید کرده که گزارش کاملی درباره وضعیت برنامه هسته ای ایران به اجلاس ارائه دهد اما به نظر می رسد اوضاع چندان باب میل طرفین نباشد.

در این میان در حالی که البرادعی، اروپا و ایران بر حل و فصل مشکلات از راه های مسالمت آمیز و مذاکره تاکید می ورزند برخی از کشورها از جمله اسرائیل بر اقدامات قهر آمیز اصرار ورزیده و خواستار بهره گیری از حربه های نظامی هستند.
البرادعی در سخنانی اخیرا اعلام کرده که بهترین راه تعامل در حال حاضر ادامه بازرسی هاست. وی می افزاید: ما نیازمندیم که وقایع را آن گونه که هست به دنیا اعلام کنیم و بر اساس پیش فرض جلو نرویم. البرادعی در ادامه می گوید: حالا زمان لازم است تا به میز مذاکرات بازگشت و این فقط ایران نیست که باید به مذاکرات فکر کند. طرف های مخالف نیز به این نتیجه رسیده اند که مذاکره بهترین راه است و باید هزینه های آن را بپردازند.
سخنان البرادعی این امیدواری را به وجود می آورد که از طریق گفت و گو و مذاکره می توان به راه حلی اصولی در این ارتباط رسید و مانع تندروی ها و اقدامات افراطی شد. ولی آنچه در این میان حائز اهمیت است این است که در مقطع زمانی که تا اجلاس مارس باقی مانده مذاکرات از سرگرفته شده و شرایط به گونه ای فراهم شود تا دستاورد اجلاس مارس نیز مشابه اجلاس نوامبر باشد.
ولی برخی اظهار نظرها و مواضعی که گاهی اوقات از جانب بعضی از مسئولین اعلام می شود به نظر سوال برانگیز می رسد زیرا این مواضع هماهنگ و یکسان نیست به این دلیل که از یک سو بر از سرگیری مذاکرات تاکید می شود اما در سوی دیگر پیش شرط هایی مطرح می شود که می تواند به منزله ترمزی تلقی شود. حال این که اگر قرار است مذاکره ای صورت بگیرد بیان مسایل تفرقه انگیز نه تنها راهگشا نیست بلکه می تواند تاثیرات منفی بر روند تصمیم گیری ها و مذاکرات بگذارد.
در طول مدت زمانی که از پیدایش وضعیت هسته ای ایران می گذرد همواره این واقعیت اثبات گردیده که بهترین راه برای تشریح دیدگاه ها و برنامه ها، گفت و گو و مذاکره است.
لذا در این راستا می توان با مذاکره و تشریح برنامه ها به موفقیت دست یافت. اما اگر تغییر موضع داده و قرار باشد به بیان مسایل تفرقه برانگیز و تحریک آمیز روی بیاوریم اوضاع بدتر خواهد شد.
یکی از دلایل موقعیتی که در اجلاس نوامبر به دست آمد همکاری خوب و مطلوب با بازرسان آژانس بود. این مساله مورد تاکید البرادعی هم قرار گرفته است. کسانی که این روند را نفی می کنند باید به این واقعیت اعتراف کنند که موفقیت های ایران با کدام روش بیشتر بوده است؟ درگیری با طرف های اروپایی و آژانس و یا مذاکره؟!

 با وجود این که 27 سال از مفقود شدن و یا در حقیقت ربوده شدن امام موسی صدر رهبر شیعیان لبنان می گذرد ولی هنوز هم سیاست تهران در قبال لیبی که عامل اصلی پیدایش این وضعیت است سیاست مشخص و هماهنگی نبوده و خواسته ایران تبیین نشده است به همین دلیل دولت لیبی نیز به صورت جدی درصدد پاسخگویی به این موضوع بر نیامده و سعی کرده از زیر بار چنین مسأله مهمی شانه خالی کند.

دعوت از تیم ملی فوتبال لیبی به ایران و افزایش مراودات با این کشور، با آنچه در ارتباط با نقش طرابلس در ربوده شدن امام موسی صدر عنوان می شود مغایرت داشته و دلیل بارزی از سردرگمی دیپلماسی خارجی تهران در این مورد است. 

امام موسی صدر 27 سال قبل در سفری به لیبی مفقود شده و از آن زمان تاکنون هیچ خبر و اثری از او به دست نیامده است. در حالی که تمامی شواهد و قراین نشان از این واقعیت دارد که او از این کشور خارج نشده و در لیبی با مشکلاتی مواجه شده است.
 
اگرچه دولت لیبی و شخص سرهنگ قذافی که در این کشور تمامی راه ها به او ختم می شود سال ها در این رابطه سکوت اختیار کرده و یا سعی کرده اند توپ را به زمین ایتالیا شوت کنند اما هیچ کس نمی تواند نقش آنها را در پیدایش این وضعیت ناگوار برای امام موسی صدر انکار کند. 

در این ارتباط سخنان اخیر صدرالدین صدر فرزند امام موسی صدر بسیار گویا و راهگشاست که صراحتا بر این مسأله تأکید کرده که پدرش در اختیار دولت لیبی است. او می گوید: ‌دولت لیبی و معمر قذافی که طی 24 سال اخیر سعی کردند با موضع گیری های مختلف ثابت کنند که امام موسی صدر با پرواز شماره 881 آلیتالیا به کشور ایتالیا سفر کرده اما تحقیقات صورت گرفته نشان می دهد که او و همراهانش هرگز از لیبی وارد ایتالیا نشده و از آنجا نیز به کشور سومی سفر نکرده اند. به گفته وی، ‌تعدادی از زندانیان سیاسی که پس از 30 سال از زندان های لیبی آزاد شده اند اظهار داشته اند که دست خط امام موسی صدر را دیده اند که خود را معرفی کرده و گفته که کجاها بوده است. 

با وجود این که اهداف دولت لیبی و شخص سرهنگ قذافی از بلایی که بر سر امام موسی صدر آمده کاملا مشخص نیست و طی بیش از 2 دهه که از پیدایش این وضعیت می گذرد متاسفانه این مقوله به دقت مورد کنکاش و بررسی قرار نگرفته اما نمی توان نقش سازنده او را در مدت 19 سالی که در لبنان فعالیت می کرد نادیده گرفته و یا انکار کرد. او در این سال ها توانست تحولات مثبتی نه تنها در میان شیعیان لبنان بلکه اقوام و طوایف مختلف لبنانی ایجاد کرده و آنها را بیش از پیش هماهنگ سازد. 

لذا با توجه به نقشی که امام موسی صدر در تنش زدایی در لبنان داشته خارج ساختن او از صحنه سیاسی – اجتماعی این کشور را باید اقدام و حرکتی در راستای منافع اسرائیل و گروه هایی دانست که مایل به برقراری آرامش و صلح در لبنان نبودند. 

با وجود این که امام موسی صدر رهبریت شیعیان لبنان را در دست داشته و گام های بسیاری را در جهت بهبود شرایط و موقعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آنها برداشت اما از آنجا که هدف او تنش زدایی از جامعه لبنان و حفظ یکپارچگی آن در مقابله با توطئه ها و تهدیدات خارجی بوده، ربودن و زندانی کردن امام موسی صدر را باید اقدامی برای جلوگیری از حفظ یکپارچگی لبنان به حساب آورد. 

لبنان از سال 1975 شاهد جنگ داخلی ویرانگری بود که بیش از یک دهه طول کشیده و این کشور را به ویرانه ای تبدیل کرد. مهم ترین لطمه ای که جنگ داخلی به لبنان وارد آورد از بین بردن وحدت و انسجام قومی و ملی و هموار شدن راه برای دخالت و نفوذ بیگانگان بود. به گونه ای که این کشور در منگنه اسرائیل و سوریه قرار گرفته و به اشغال آنها درآمد. اشغال لبنان تا چندی پیش که ارتش سوریه در پی فشارها و مخالفت های مردم و درخواست شورای امنیت سازمان ملل و آمریکا و فرانسه، ناگزیر به خروج از این کشور شد ادامه داشته و دولت و ملت این کشور اراده ای از خود نداشت. در حالی که اگر در این سال ها امام موسی صدر حضوری فعال در لبنان داشت اجازه یکه تازی به اشغالگران اسرائیلی و سوری نداده و مانع جنگ و خونریزی میان اقوام و قومیت های مختلف لبنانی می شد. 

امروزه 27 سال از ربوده شدن و یا اسارت امام موسی صدر در لیبی می گذرد و متاسفانه از جانب هیچ کشور و سازمان بین المللی و منطقه ای شاهد پی گیری اصولی این مسأله نیستیم. اگر در این میان برخی گروه ها و افراد به صورت مقطعی به مطرح کردن نام و ماجرای امام موسی صدر پرداخته اند اما از آنجا که این فعالیت ها مقطعی بوده به هیچ وجه راهگشا نیست. 

سیاست ایران نیز متاسفانه با افراط و تفریط همراه بوده و در حقیقت چانه زنی با لیبی را شامل می شده که هیچ نفعی برای امام موسی صدر و خانواده اش در پی نداشته است. در صورتی که اگر از همان ابتدا اراده ای برای پیگیری این مسأله وجود داشت چه بسا سال ها قبل تکلیف این قضیه برای همیشه مشخص بوده و سرهنگ قذافی اجازه نمی یافت رهبر ملتی را چنین به اسارت گرفته و زندانی کند. این اقدام سرهنگ قذافی دهن کجی به ملتی است که چشم انتظار اوست.

 ایران که دارای مرز مشترک هزار کیلومتری با پاکستان است علاوه بر سلاح هسته ای در موارد دیگری هم با این کشور به رقابت پرداخته است. این دو کشور که در همسایگی یکدیگر قرار دارند دارای زمینه های بسیاری برای رقابت با هم هستند. در این میان ایران امیدوار است سلاح های هسته ای نقش بازدارندگی ایفا کرده و مانع حمله به این کشور شوند.

 اما با توجه به برخی پیش بینی ها که از دستیابی ایران به سلاح های هسته ای طی 10 سال آینده خبر می دهند، گفته می شود مهم ترین سلاح ایران هم چنان نفت خواهد بود. زیرا با تولید 4 میلیون بشکه ای نفت، تهران قادر به ایفای نقش در بازار بر سر قیمت گذاری و تاثیر گذاردن بر آن در جهان است. به گونه ای که ایران می تواند قیمت ها را افزایش دهد. البته این ذهنیت وجود دارد که ایران با به دست آوردن پول بیشتر از طریق فروش نفت می تواند برنامه های هسته ای خود را به پیش ببرد. به همین دلیل نفت مهم ترین ابزار ایران در جهان به شمار می رود.
اگر من یکی از اعضای تیم های مذاکره آمریکا و یا اتحادیه اروپا بودم نسبت به فعالیت های هسته ای ایران چندان اعتراض نمی کردم به این دلیل که احداث راکتور اتمی و غنی سازی اورانیوم بسیار هزینه بر است خصوصا زمانی که قرار باشد از ترس حملات هوایی این تاسیسات در زیرزمین احداث شود. در این شرایط 10 سال طول خواهد کشید تا ایران به اهداف خود دست بیابد و هزینه آن نیز با توجه به شرایطی که وجود دارد بسیار بالا خواهد بود.
در پایان هم ایران در بهترین شرایط، در موقعیتی نظیر همسایه خود پاکستان یا اسرائیل قرار خواهد گرفت.
ایران در آن شرایط ممکن است به سلاح هسته ای دست بیابد ولی سئوال این است که این مسأله با چه هزینه ای صورت خواهد گرفت؟ اما در آن صورت هم ایران هرگز قادر نخواهد بود کشورهایی نظیر آمریکا یا اسرائیل را که تهدیدش کرده اند مورد حمله قرار دهد زیرا آنها قادرند به خوبی از خود دفاع کنند و یا این که به سرعت واکنش نشان بدهند و حمله ایران را دفع کنند.
بیشترین بخش از تسلیحات هسته ای آمریکا در گوشه و کنار جهان ذخیره شده اند. بخشی از آنها نیز در نزدیکی سواحل ایران قرار دارند. رهبران ایران باید به این واقعیت توجه کنند که چه مسایل و مشکلاتی را در منطقه می توانند از طریق سلاح های هسته ای خود حل کنند. به طور مثال، اسرائیلی اخیرا از نوار غزه خارج شده و برای کاستن از تهدیدات امنیتی، مرزهای خود را محدودتر کرده است که این مسأله می تواند دامنه حملات خارجی را کاهش دهد.
تجربه نشان داده که دستیابی پاکستان به سلاح هسته ای نتوانسته مشکلات و اختلافات این کشور را با هندوستان حل و فصل کند. این وضعیت برای ایران نیز به وجود خواهد آمد. در این شرایط توجه ایران به کره شمالی و حرکت در آن چارچوب، راهگشا نیست. زیرا دولت پیونگ یانگ در کره شمالی به بهانه فعالیت های هسته ای، با قحطی و گرسنگی گسترده مردم مواجه گردیده و توجهی به خواسته های آنها ندارد. در اینجا این سئوال مطرح است که یک کشور باید چه هزینه ای برای سلاح هسته ای بپردازد در حالی که برای به دست آوردن غذا گدایی می کند؟
این مقاله از نشریه الشرق الاوسط ترجمه شده است.

 این انتظار وجود داشت که باتوجه به انتقادها و اعتراضاتی که از سوی دکتر احمدی نژادو هم فکران وی به دولت‌های قبلی و نحوه گزینش و چینش نیروها و مسئولین می‌شد در دولت جدید شاهد تکرار همان مسایل نباشیم. ولی شواهد امر حکایت از این واقعیت دارد که گویااعتراضاتی که صورت می گرفت صرفا متوجه دیگران بوده و دار و دسته کنونی می توانند آن گونه که مایل هستند عمل کنند.

 همین مساله سبب گردیده دایره انتخاب مسئولین و مدیران بسیار تنگ و محدود  شده و درصد غیر خودی‌ها افزایش چشمگیری یابد.

 به گونه‌ای که این ذهنیت در میان مردم قوت گرفته که در ایران با قحط الرجال مواجه هستیم و افراد کارآمدی برای در دست گرفتن مسئولیت‌ها وجود ندارند در صورتی که واقعیت ها خلاف این است و دایره تنگ انتخاب مسئولین موجب شده شاهد افزایش بی رویه حضور بستگان و فامیلها در مسئولیت‌های مختلف باشیم. 

در کنار فامیل‌ها و بستگان که از برادران و خواهران آغاز و به شوهران و همسران ختم شده باید به بهره گرفتن از افراد بی تجربه و بسیار جوان اشاره کرد که تحت عنوان جوانگرایی صورت می‌گیرد.
در این ارتباط می توان به حضور خانواده و بستگان اعضای شورای شهر تهران در استانداری، یا شوهران در سازمان حفاظت محیط زیست و برادران و خواهران در مسئولیت‌های نظیرمشاوران و ریاست دفتر و امثالهم اشاره کرد. 

هر چند جوانگرایی اقدامی مفید بوده و مورد تایید است اما این مساله زمانی می تواند راهگشا باشد که جوان‌ها در کنار با تجربه‌ها به کار گرفته شوند تا تلفیق جوانگرایی و تجربه روند امور را تسریع کند. این مساله خصوصا در جایی مثل بورس واقعا تاثیرگذار بوده و می تواند مثبت تلقی شود. 

این یک واقعیت انکار ناپذیر است که اوضاع در بورس و بازار سرمایه چندان رو به راه نیست و همراه با فرار مغزها، فرار سرمایه‌ها هم رونق گرفته است لذا در چنین شرایطی نیاز به افراد کار آمد و کار کشته است که بتواند آرامش و ثبات را به بازار سرمایه و سیاست بازگردانند. به همین دلیل تا زمانی که دایره انتخاب مسئولین تنگ است نارسایی ها هم ادامه یافته و از دامنه مشکلات کاسته نخواهد شد. برای حل این مشکل نیاز به وسیع‌تر کردن دایره انتخاب و حرکت در راستای تقویت شایسته سالاری به جای فامیل سالاری داریم.

 با انتخاب قالیباف به سمت شهردار تهران یکی از دلایل تعلل شورای شهر تهران مشخص شد. این انتخاب با توجه به گزینه های قبلی و آنچه ازسوی محافل نزدیک به شهرداری تهران و شورای شهر مطرح بود غیر مترقبه و تعجب برانگیز است زیرا این انتظار وجود داشت که شهردار تهران از مجموعه شهرداری و کسی باشد که درجریان مسائل و برنامه های این سازمان بوده باشد.

انتخاب محمد باقر قالیباف به عنوان شهردار تهران ازبین 7 کاندیدای مورد نظر شورا صورت گرفت و اعلام شده است که او 8رای موافق این شورا را به خود اختصاص داده است. 

مهندس چمران رئیس شورای شهر تهران در توجیه این انتخاب اعلام کرده است که کشور شهر تهران را باید یک یک کشوردار اداره می کرد و تداوم و ارتقای فرهنگ خدمت رسانی به مردم از جمله اهداف انتخاب قالیباف بوده است. وی افزود قالیباف در زمینه برنامه ریزی شهری تحصیل کرده و تز ایشان در رابطه با نهادهای مدنی و شهری بوده و روی این مسائل کار کرده است. 

اگر چه این انتخاب به هفته ها سردرگمی پایان داد و یکی دیگر از کاندیداهای ریاست جمهوری جناح راست را در مسئولیت مهم شهرداری تهران به کار گرفت تا به شایعه ها درباره او خاتمه داده شود اما آنچه در این میان اهمیت دارد این واقعیت است که شورای شهر تهران متاسفانه در این مدت ضمن پرهیز از اطلاع رسانی شفاف درباره دلایل اتلاف وقت نخواست و یا نتوانست واقعیت ها را با شهروندان و کسانیکه آنها را برای این مسئولیت ها برگزیده اند در میان بگذارد. 

در روزهای گذشه سکوت و تعلل شورای شهر اعتراضاتی را در پی داشت و افراد و نمایندگان نزدیک به شورا در مجلس به انتقاد از این مسئله پرداختند به گونه ایکه غلامرضا مصباحی مقدم گفته بود, تاخیر در معرفی شهردار کلان شهر تهران که عنوان پایتخت ایران را نیز یدک می کشد آفات غیر قابل جبرانی را به همراه خواهد داشت.

 همچنین حسین مظفر عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس هفتم تاخیر در معرفی شهردار تهران را آفتی بزرگ دانسته و اعلام کرده بود که مجمع نمایندگان تهران آمادگی خود را برای مشاوره جهت انتخاب شهردار جدید پایتخت اعلام می دارد. در پی این اعتراض ها یک عضو شورای شهر تهران درصدد پاسخگوئی برآمده و بر این مسئله تاکید کرده بود که این شورا قصد دارد فردی شایسته را برای تصدی شهرداری تهران معرفی کند. چرا که معتقدیم این پست باید به کسی سپرده شود که بتواند از عهده این مسئولیت برآید. 

جالب توجه است که مهندس چمران رئیس شورا نیز معتقد بود که هیچ نهادی جز شورا حق انتخاب شهردار را ندارد, وی می افزاید ما به توصیه های دیگران گوش می دهیم اما از هیچ نهادی سفارش نمی پذیریم. 

در همین راستا امیر رضا واعظی آشتیانی عضو دیگر شورا اعلام می دارد که اعضای شورای شهر در یک روند طبیعی و منطقی در حال انتخاب شهردار تهران هستند, ولی پاسخ محمد علی مقنیان مخبر کمیسیون اجتماعی مجلس جالب بود, او بر این مسئله تاکید داشت که اگر شهردار تهران معرفی نشود مجلس عکس العمل نشان خواهد داد زیرا بر اساس اصل 82 قانون اساسی هیچ تشکیلاتی درکشور خارج از حوزه نظارتی مجلس نیست به جز نهادهائی که زیر نظر مقام معظم رهبری هستند, لذا شهرداری تهران هم یکی از تشکیلاتی است که باید حتما مجلس روی آن نظارت داشته باشد. 

فاطمه آلیا یکی دیگر از نمایندگان مجلس نیز اظهار می دارد که هیچ عذری برای انتخاب شهردار تهران قابل قبول نیست اما در این میان آنچه جالب توجه بوده و در حقیقت تبلیغات فراوان قبلی رسانه های نزدیک به شهردار پیشین تهران را خنثی می کند اعتراف به این مسئله از جانب نمایندگان مجلس است که انعکاس شکایات مردم به مردم و نقض حقوق شهروندان در رابطه با دستگاهها بویژه شهرداری زیاد است. 

به هر حال قالیباف  که باید از ریاست جمهوری سردر می آورد به خیابان بهشت می رود تا جای رقیب خود در انتخابات ریاست جمهوری را بگیرد ولی سوال این است که آیا او قادر خواهد بود حجم عظیم تبلیغاتی که متوجه دکتر احمدی نژاد بود را به خود جلب کرده و به این ترتیب چهره ای موفق از خود در مسئولیت شهرداری تهران به نمایش بگذارد؟

 یکی از شعارها و برنامه های اعلام شده از جانب دکتر احمدی نژاد در زمان مبارزات انتخاباتی و پس از آن تاکید بر پرهیز از فرقه گرایی, قوم گرایی و فامیل گرایی بود که در این راستا انتقاداتی هم متوجه دولت های پیشین, خصوصا دولت هاشمی رفسنجانی شده بود ولی با آغاز انتصاب ها این واقعیت آشکار شد که آن شعارها و برنامه ها فقط برای کسب آرای مردم بوده و در صحنه شرایط کاملا فرق می کند؛ زیرا با اعلام اسامی کارگزاران جدید مشخص شد که علاوه بر دوستان و آشنایان خانواده ها نیز در رده های مختلف به مسئولیت های گمارده شده و پست هایی را اشغال کرده اند.

 آنچه از انتصابات می توان استنباط کرد این واقعیت است که متاسفانه مسائلی نظیر شایسته سالاری و پرهیز فرقه گرایی به فراموشی سپرده شده و کارآیی خود را از دست داده اند!

ممکن است عده ای در توجیه این قضیه به تشابه اسمی افراد روی کار آمده اشاره کنند ولی واقعیت این است که از آنجائی که در انتخابها و انتصابات به شدت به مسئله خودی و غیر خودی توجه می شود و قرار نیست پای غیر خودی ها به دولت و مسئولیت های دولتی باز شود شایسته سالاری و پرهیز از فامیل گرایی نیز نادیده گرفته می شود, اگر این اقدامات از جانب افراد دیگری صورت می گرفت چندان تعجب آور نبود به این دلیل که آنها چنین شعارهای را مطرح نکرده بودند اما روشی که دست اندرکاران جدید پیش گرفته اند و با آغاز انتصاب استانداران و سفرا شدت بیشتری خواهد گرفت نشانه های بارزی از فامیل و قوم گرایی است که در این سالها شاهد بودیم.

در این روزها پس از ماجرای چند شغله بودن خودی که مغایر قوانین و مقررات است فامیل گرایی پدیده جدیدی است که قابل توجیه نمی باشد زیرا با پیش گرفتن این شیوه اکثریت نادیده گرفته شده و حکومت اقلیت بر اکثریت شکل بگیرد , در صورتی که مجموعه ای موفق خواهد بود که بتواند بر روی اکثریت سرمایه گذاری کرده وتفکرات قومی, فرقه ای و خانوادگی را کنار بگذارد.

 ممکن است با خواندن تیتر این مطلب تعجب کنید که چرا زمانی که همه هر روزه از طریق رسانه های گروهی بر این مسئله تاکید می کنند که از وسایل نقلیه عمومی مثل اتوبوس, مترو, تاکسی و مسافرکش های شخصی استفاده شود به یکباره کسی اعلام می کند که بهتر است از خیر استفاده از وسایل نقلیه عمومی گذشته و به وسایل نقلیه خصوصی روی بیاورید؛ اگر هم دارای اتومبیل شخصی نیستید بهتر است با وام و قرض گرفتن اتومبیلی دست و پا کنید تا اسیر وسایل نقلیه عمومی نشوید.

عده ای ممکن است نسبت به این مسئله معترض شده و اعلام دارند که باید حتی المقدور برای جلوگیری از ترافیک و آلودگی هوا از وسایل نقلیه شخصی استفاده نشود ولی بنده معتقدم اگر می خواهید به موقع و سر وقت به کار وکسب خود برسید بهتر است به سراغ وسیله نقلیه شخصی بروید, وسایل نقلیه عمومی خصوصا اتوبوسهای شرکت واحد و مترو به دلیل تراکم و ازدحام پیش از حد مسافران و فقدان برنامه ریزی قابل اطمینان نبوده و نمی توان به آنها اتکا کرد؛ در حالیکه در ایستگاههای اتوبوسهای شرکت واحد تابلوهای نصب شده اند که گویای زمانبندی این وسایل نقلیه هستند, ولی شواهد امر حکایت از این واقعیت دارد که نمی توان آنچه در روی این تابلوها نقش بسته است اعتماد کرد!
البته مشکل اصلی وسایل نقلیه عمومی خصوصا اتوبوس های شرکت واحد فقدان زمانبندی نیست, بلکه ایمنی مسافران نیز تضمین نشده است به این دلیل که یکی از شغلهای پردرآمد در این کشور که با مشکلات فزاینده بیکاری اکثریت و چند شغله بودی خودی ها مواجه است, جیب بری در اتوبوس های شرکت واحد و مترو است. در این وسایل نقلیه نقلیه به دلیل شلوغی و ازحادم پیش از حد ایمنی محتویات جیب ها و کیف ها به حداقل رسیده و زمینه و فضای مناسبی برای جیب بر ها بوجود آمده است به همین دلیل اگر مقایسه ای بین استفاده از وسایل نقلیه شخصی با عمومی صورت بگیرد این واقعیت آشکار خواهد شد که وسایل نقلیه عمومی به مراتب سودمندتر و کارآمد تر هستند زیرا شما در این وسایل از ایمنی برخوردار هستید و زمان را در اختیار دارید, ضمنا از نظر هزینه نیز وسایل نقلیه شخصی مقرون به صرفه تر هستند.
اگر قرار است استفاده از وسایل نقلیه عمومی همگانی و فراگیر شود باید گام های اساسی در جهت رفع نارسایی ها و مشکلات برداشته شده و ایمنی مسافران تضمین گردد. این بر عهده مسئولین و دست اندرکاران شبکه های وسایل نقلیه عمومی است که در این راستا قدم بردارند. حال که در آستانه بازگشایی مدارس و آغاز سال جدید تحصیلی قرار داریم باید مسئولین دست از شعار دادن برداشته و به واقعیت ها توجه کنند. امروزه بسیاری از کسانی که از وسایل نقلیه عمومی استفاده می کنند به دلیل مسائل و مشکلات مالی به این وضعیت روی آورده اند در صورتی که اگر امکان بهره گیری از اتومبیل شخصی را داشتند هیچگاه گرد اتوبوس و مترو و حتی تاکسی نمی گشتند.

 قرار بود در سایه شعارها و فعالیت های مجلس هفتم شاهد افزایش قیمت ها و گرانی های بی مورد نباشیم ولی به نظر می رسد این برنامه و شعارها بی حاصل بوده و دولت و مجلس نتوانسته اند و یا نخواسته اند به موفقیتی در این ارتباط دست یابند, بطوریکه هر روزه شاهد بالا رفتن قیمت ها, رشد تورم و گرانی هستیم. گرانی و افزایش قیمت ها را در بخش های خصوصی و دولتی در کنار هم مشاهده می کنیم, به گونه ای که روند گرانی به نوعی است که گویا آنها به رقابت با یکدیگر برخواسته و هر یک سعی می کند رقیب را به نوعی از میدان خارج سازد!

یکی از موارد گرانی که گویا در این سالها سنت شده و هر ساله به بهانه های مختلف شاهد آن هستیم افزایش شهریه دانشگاه آزاد اسلامی است که متاسفانه تابع هیچ نظم و قانونی نبوده و هر وقت که مسئولین این دانشگاه تصمیم بگیرند به اجرا در می آید. دکتر عبدالله جاسبی رییس دانشگاه آزاد علت افزایش شهریه این دانشگاه در سال جاری را بالا رفتن حقوق اساتید و هیات علمی آن اعلام کرده و بر این مساله تاکید کرده است که در صورتی که دولت به دانشگاه مذکور کمک کند این افزایش حذف خواهد شد, دکتر جاسبی در عین حال می گوید کل شهریه ای که از دانشجویان دریافت می شود در مقایسه با بودجه اختصاص یافته به دانشگاههای دولتی تنها یک چهارم یا یک پنجم به ازای هر دانشجو است.

اگر چه سخنان دکتر جاسبی در ارتباط با شهریه دانشگاههای دولتی و مقایسه آن با دانشگاه آزاد قابل قبول و استناد نیست ولی در صورتی که افزایش شهریه با بهبود شرایط آموزشی همراه باشد قابل توجیه است اما اعلام این کهبه دلیل بالا رفتن حقوق استاتید و هیات علمی, دانشجویان ناگزیر باید پول بیشتری بپردازند تا حدودی غیر قابل قبول است؛ به این دلیل که هر مجموعه ای باید برنامه ها و روند مالی خود را به گونه تنظیم کند که برای هر مسایلی نظیر افزایش حقوق و دستمزد کارکنان نیازی به دست بردن در جیب دیگران نداشته باشد, ولی از آنجا که دانشگاه آزاد دارای سیاست مدون و قابل قبولی در زمینه های مالی و اقتصادی نبوده و قادر به درآمد زدایی از منابع مختلف نیست روش افزایش شهریه برای پر کردن چاله چوله های مالی روی آورده است و یا م یخواهد از بودجه دولت کیسه ای برای خود بدوزد. گرانفروشی دانشگاه آزاد با این حربه و توجیه می تواند سرآغاز دور جدیدی از گرانی در محافل علمی, آموزشی و دانشگاهی شود اما این گرانفروشی زمانی پذیرفته است که از نظر علمی نیز دانشگاه آزاد گام های برداشته و بتواند خلا های موجود را بپوشاند.

 یک هفته قبل از بازگشایی مدارس و آغاز سال جدید تحصیلی و در شرایطی که بدلیل وضعیت نامطلوب اقتصادی و معیشتی مردم با مشکلات بسیاری دست به گریبان هستند فراخوان عمومی برای تقسیم عاطفه ها و شادی هایمان صادر شد و کمیته امداد و دوست دوقلویش صدا و سیما از مردم خواستند در مراکزی که این کمیته در نظر گرفته حضور یافته و تتمه پول تو جیبی و درآمد خود را در اختیار این کمیته قرار دهند تا از این طریق در اختیار نیازمندان قرار بگیرد!

ما مردم ایران عادت کرده ایم که سالی دوبار عاطفه ها و شادی هایمان را تقسیم کنیم و هر بار نیز قرار است این مسئله از طریق کمیته امداد صورت بگیرد در حالی که وضعیت نابسامان اقتصادی و معیشتی سبب گردیده تا نه تنها شادی و عاطفه ای برای مردم باقی نماند بلکه آنها در شرایطی قرار بگیرند که در زندگی تلخی و مرارت , دوستی و شادی ها را به کناری بزند.

بر اساس آمار و گزارش های جهانی که از سوی سازمانها و ارگانهای ذیصلاح و معتبر ارائه می شود وضعیت اقتصادی ایران چندان امیدوار کننده نیست و هر روزی که می گذرد بر میزان تورم, بیکاری و فقر و نداری افزوده می شود در حالی که بر اساس سخنان برخی مسئولین و کسانی که در سایه پست و مقامی که بر عهده دارند به نوائی رسیده اند اوضاع اقتصادی و معیشتی مردم نه تنها مطلوب است بلکه آنها نمی دانند این همه پول و درآمد را چگونه خرج کنند!! 

هدف از چنین جوسازی و دروغگوئی برخی مسئولین در حقیقت سرپوش گذاردان بر فاصله ای است که میان آنها و مردم بوجود آمده است؛ ایران کشور ثروتمندی است که برخلاف مردم خودش دیگران بر سر این سفره نشسته و از آن بهره مند شده اند بطوری که عراقی ها, افغانها, فلسطینی ها, آفریقائی ها و تمامی ملت هائی که مشکل دارند باید از این منابع و ثروت خدادادی بهره ببرند به استثنای ایرانیانی که صاحبان اصلی آن هستند! 

از روزی که وزارت رفاه ایجاد شد قرار بود سازمانهای همسو حذف شده و یا در این وزارت خانه ادغام شوند در حالیکه چنین نشد ودر عمل نیز وزارت رفاه نشان داد که چندان کارآمد نبوده است به همین دلیل بازهم باید عاطفه ها وشادی هایمان را تقسیم کنیم تا تعدادی از هموطنانمان کیف و کفش برای مدرسه رفتن به دست آورده و یا در ایام نوروز قادر باشند لباس نو بر تن کنند در حالیکه نفت ایران در بازارهای ایران بشکه ای بیش از 50 دلار به فروش می رسد و در سایه تقسیم غیرعادلانه ثروت جامعه به دو بخش ثروتمند و فقیر قسمت شده و مشخص نیست در آمد اضافی حاصل از فروش نفت به کجا سرازیر می شود. 

مردم برای کمک به همنوعان خود حاضر به هرگونه گذشت و ایثار هستند ولی آنها می پرسند ثروت این کشور به کجا می رود و چرا گامی اساسی برای فقر زدائی برداشته نمی شود؟ آیا این وظیفه دولت عدالت محور نیست که تعادل اقتصادی در جامعه ایجاد کرده ودرصدد کاستن فاصله میان فقیر و غنی باشد؟ 

مسئله اساسی این است که اگر مردم هر روزه اقدام به تقسیم عاطفه ها و شادی های خود بکنند باز هم فقر از بین نرفته و از مشکلات معیشتی آنها کاسته نخواهد شد, زیرا وضعیت این عده آنچنان وخیم است که باید حرکتی ملی برای فقر زدائی از آنها صورت بگیرد. 

جالب توجه است که اگر آماری از کسانی که در مراسم تقسیم عاطفه ها حضور می یابند تهیه شود این واقعیت آشکار خواهد شد که اکثر آنها را فقرا تشکیل می دهند و از کسانی که به ثروت های بادآورده رسیده اند در مراکز جمع آوری کمک ها اثری و خبری نیست به این دلیل که فقرا بهتر از همه فقر و نداری را لمس کرده و به آن واقف هستند و خود را موظف می دانند تا به همنوع شان کمک کنند.

نمی دانم مسئله کمک نفتی ایران به آمریکا واقعیت دارد یا اینکه یک شعارئی است که هدف از آن بزرگ نمایی خسارات طوفان کاترینا در آمریکاست, زیرا در شرایطی که آمریکا به رئیس پارلمان ایران برای حضور در اجلاس سازمان ملل ویزا نمی دهد و یا اینکه بر ارجاع پرونده هسته ای ایران به شورای امنیت پافشاری می کند پیشنهاد مشروط ایران در حقیقت همراهی با بوش و هیات رئیسه آمریکا تلقی می شود

 به این دلیل که برخی از مقامات و محافل ایرانی بر این مسئله تاکید دارند که طوفان کاترینا سستی و ناتوانی کاخ سفید را آشکار ساخته و یا نگاه تبعیض آمیز سیاست مداران آمریکائی را در کمک رسانی برملا کرده ولی در این حال به یک باره ایران اعلام می دارد که حاضر است 10 تا 20 میلیون بشکه نفت خام به آمریکا کمک کند. هدف از آن نیز مهار بحران نفتی آمریکا عنوان شده است.
در این ارتباط نماینده ایران در اپک اعلام می دارد که اگر تحریم ها برداشته شود می توانیم بدون درنگ نفت به آمریکا عرضه کنیم, اگر چه این اقدام یک ژست انسان دوستانه است ولی سوال این است که آیا ما باید ژست انسان دوستانه خود را فقط برای دیگران بگیریم یا اینکه مردم خودمان هم حق دارند از چنین خدماتی بهره مند شوند؟
در شرایطی که هیاهو بر سر اعلام آمادگی ایران برای ارسال نفت خام به آمریکا شدت گرفته بود سرپرست وزارت رفاه صراحتا بر این مسئله تاکید می ورزد که 7/1 میلیون نفر از ایرانیان زیر خط مطلق فقر قرار دارند و یا اینکه امسال نیز قرار است دانشجویان در شهر زلزله زده بم کلاسهای خود را در کانکس ها تشکیل دهند. آیا کسانی که زیر خط مطلق فقر زندگی می کنند و یا بمی ها که با وجود گذشت چند سال از وقوع زلزله هنوز چادر نشین هستند و دانش آموزان و دانشجویانشان در کانکس به تحصیل می پردازند نیازمندتر هستند یا کسانی که فرسنگ ها دورتر از ما زندگی می کنند؟!
یک مثال ایرانی است که می گوید "چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است", این مثل امروزه مصداق واقعی می یابد زیرا بسیاری ازملت ها و کشورها از ثروت و خوان گسترده ایران بهره مند هستند ولی ایرانی ها همچنان باید با محرومیت دست و پنجه نرم کنند, افزایش بیکاری و تورم همراه با مشکلات مختلفی که در زمینه های فرهنگی, اجتماعی, اقتصادی و معیشتی وجود دارد و سبب فقیرتر شدن جامعه گردیده یکی از دلایل بذل و بخشش های بی حاصلی است که در این سالها تحت عناوین مختلف صورت گرفته است, البته اقدامات بشر دوستانه و یا کمک به دیگران را نمی توان نفی کرد اما این کمک ها باید در شرایطی صورت بگیرد که دستاوردهای نیز در پی داشته باشد ولی به نظر می رسد آنچه در غالب این کمک ها و اقدامات صورت می گیرد فاقد دست آورد بوده و بازتاب مثبتی در جامعه ندارد.
ایران کشور ثروتمندی است که دارای ثروت خدادادی و لایزالی است که قادر به استفاده و بهره برداری مطلوب از آن نیست, زیرا اگر می توانست استفاده بهینه از ثروت خود نماید با فقر و بیکاری وحشتناکی که امروز گریبان کشور را گرفته مواجه نبود. این وضعیت مغایر عدالت خواهی و تقسیم عادلانه ثروت است.

 هر روز که می گذرد سیستم بانکی کشور به دلیل دولتی بودن کارآیی خود را از دست داده و درعوض تلاش برای همگام کردن خود با جهانیان و همراه شدن با تحولات بین المللی و ارائه خدمات جدید به مشتریان آنها را بیش از پیش تحت فشار قرار داده و اندوخته هایشان را غارت می کند.
سیستم بانکی کشور که برای جذب نقدینگی مردم در عوض ارائه خدمات و افزایش کارآیی خود به شیوه پیشین بیلت های بخت آزمایی متوسل شده و سعی کرده از طریق اعطای جوایز سقف اندوخته ها را بالا ببرد از روش های غیر معقولی برای بهره گرفتن از سپرده ها استفاده می کند که در این ارتباط می توان به تصمیم اخیرا مدیران سیستم بانکی برای استفاده کنندگن از شبکه شتاب اشاره کرد!

از زمانی که شبکه خودپرداز ATM در سیستم بانکی کشور راه اندازی شده و گسترش یافت این امیدواری در میان مردم به وجود آمد که در نهایت دست اندرکاران این سیستم دست به نوآوری زده و بر تفکرات پوسیده و سنتی غلبه کرده اند. این سیستم زمانی که کارآیی خود را افزایش داد که از طریق شبکه شتاب توانست به یکپارچه سازی دست زده و واحدهای خودپرداز را به یکدیگر متصل سازد, به همین دلیل و با توجه به افزایش کارآیی خودپردازها, بسیاری از کارخانجات, وزارتخانه ها و سازمانهای دولتی و خصوصی پرداخت حقوق و دستمزد کارکنان خود را به شبکه خودپرداز محول کردند که اقدام مثبتی بود, زیرا مردم قادر بودند از تمامی واحدهای خودپرداز در سرتاسر ایران پول دریافت کرده و نیازهایشان را برآورده سازند ولی حال که ارتباط مردم با این سیستم گسترش یافته و رابطه مثبتی بین آنها و شبکه بانکی کشور بوجود آمده به یکباره مدیران بانکها در یک تصمیم غیرمنطقی و کاملا یک طرفه اعلام می دارند که استفاده از شبکه شتاب مستلزم پرداخت هزینه است. یعنی هر کسی که مایل باشد از طریق شبکه شتاب اقدام به دریافت وجه از خودپردازها کند باید بابت هر عملیات بانکی 400 تومان پرداخت کند. 

اعلام این موضوع و اتخاد چنین تصمیماتی نه تنها به نفع شبکه بانکی کشور نیست بلکه سبب خروج نقدینگی و سپرده ها از حساب های خودپرداز می گردد زیرا از این طریق شبکه بانکی کشور می خواهد از جیب مردم برای خود درآمد ایجاد کرده و به نوعی به سرکیسه کردن آنها بپردازد, در حالیکه در جهان چنین روشی بی سابقه است و بانکها در ازای سپرده های مردم و عملیات بانکی نه تنها وجهی دریافت نمی کنند بلکه سعی می کنند آنها را به نوعی تشویق به سپرده گذاری نمایند. اما از آنجا که همه چیز در سیستم بانکی ایران با جهان مغایرت دارد و این سیستم توسط مدیرانی با تفکرات کاملا پوسیده اداره می شود روشی هم که برای خودپردازها و استفاده کنندگان از شبکه شتاب اتخاد شده باید با آنچه در جهان اعمال می شود متضاد باشد. لذا گردانندگان سیستم بانکی کشور بهتر است برای کسب درآمد و کیسه دوختن برای جیب مردم از روشهای استفاده بکنند که با رضایت سپرده گذاران همراه باشد, نه اینکه مردم را به یک موضوع و شیوه عادت بدهند سپس به سرکیسه کردن آنها بپردازند که این مسئله بمنزله سواستفاده از حسن نیت واعتماد مردم است. 

البته فقط بانکها نیستند که از جیب مردم دست به درآمد زایی زده و هر روزه فربه تر می شوند بلکه چه بسیار نهادها, سازمانها و شبکه های که به چنین شیوه های متوسل شده و از چنین حربه های بهره می گیرند. لذا زمانی که شهرداری تهران به بنیاد ازدواج تبدیل شده و وظیفه خدمات رسانی در شهر و پایتخت را فراموش می کند باید هم بانک ها به بلیط بخت آزمایی تبدیل شده ویا از طریق مالیات بستن به خودپردازها درآمد زایی کنند. مهمترین و در حقیقت بارزترین دست آورد این تصمیم سلب اعتماد سپرده گذاران به سیستم بانکی کشور است, در همین رابطه باید شاهد خروج سپرده ها از بانک ها و احیایی مجدد شبکه های مضاربه ای با سودهای قابل توجه بود. این روشی که بانکها به صورت ناشیانه ای پیش گرفته اند به نفع بازار سیاه اقتصادی بوده و مانع راه یافتن سرمایه های سرگردان به شبکه بانکی کشور خواهد شد.

یک روز با بوق و کرنا اعلام می دارند که برای مقابله با وبا و پیشگیری از این بیماری مهلک ومرگبار, نباید سبزی مصرف کرد و میوه ها را نیز بسیار با احتیاط خورد. اما یک روز دیگر یک نفر می گوید؛ خطر خیلی جدی نبود و مردم می توانند سبزی بخورند! حال در این میان کاری به کاری سبزی کاران و سبزی فروشان نداریم که از این تائید و تکذیب چه اندازه ضرر و آسیب مادی دیده و تعدادی از آنها به خاک سیاه نشسته اند بلکه سوال این است که چرا با جان و سلامتی مردم اینگونه بازی می شود؟

چند روزی است که تب وبا بر مطبوعات و رسانه های گروهی فرو نشسته و خبری از گسترش اپیدمی و یا رشد این بیماری به مردم داده نمی شود, در حالیکه میکروب وبا دروازه های تهران را هم فتح کرده و گریبان تعدادی را در این شهر گرفته است. اما از آنجا که در کشور ما همه چیز رنگ و بوی سیاسی دارد و توجهی به شفاف سازی و اطلاع رسانی نمی شود در ارتباط با مقوله وبا و فراگیر شدن این بیماری مرگبار نیز سیاسی بازی پیشه شده و سکوت خبری و اطلاع رسانی را پیش گرفته اند.

مسئله وبا و فراگیر شدنش در ایران مسئله ای نیست که بتوان از کنار آن به سادگی گذشت ولی عده ای که در شکل گیری این مشکل نقش داشته و با عدم کنترل مرزها و مقابله با حاملین ویروس وبا اقدام به آلوده کردن ایران کرده اند حاضر نیستند از یک سو اطلاعات واقعی و دقیق از روند رشد و توسعه این بیماری به مردم بدهند و از سوی دیگری به پنهان کاری روی آورده و با سرپوش گذاردن بر روی واقعیت ها می خواهند چنین وانمود کنند که موفق به مهار و کنترل وبا شده اند! در صورتی که هر روزی که می گذرد تعداد بیشتری از هموطنانمان به این بیماری و میکروب آلوده شده و یا جان خود را در این ارتباط از دست می دهند.

در این میان در عوض اینکه سازمانها و ارگانهای ذیربط گام های اساسی در راه اطلاع رسانی برداشته و به توجیه و ارشاد مردم بپردازند و یا اطلاعات شفاف و صحیح در اختیار جامعه بگذارند به سیاسی کاری روی آورده و سعی می کنند چنین وانمود سازند که این مشکل در کشور کمرنگ شده و یا مهار گردیده است در حالیکه واقعیات با آنچه عنوان می شود زمین تا آسمان تفاوت دارد.

این وضعیت ناسالم را در ارتباط با بیماری ایدز نیز شاهد بودیم, به گونه ای که برخورد شعاری و سیاسی با این بیماری سبب رشد آن و آلوده شدن هزاران نفر گردیده که امروزه در گوشه و کنار کشور به دلیل ابتلا به ایدز با مرگ دست و پنجه نرم می کنند.

در این شرایط که همگان از وبا هراسان بوده و به هر سبزی و میوه ای با وسواس نگاه می کنند عنوان کردن این مسئله که خطر جدی نبوده و امثالهم, در حقیقت بیانگر به بازی گرفتن مردم است. ادامه این سیاست ها و روشها سبب سلب اعتماد عمومی شده و مردم را نسبت به دستور العمل ها و توصیه های بهداشتی و درمانی مسئولین بی اعتنا می کند, لذا مسئولین ذیربط باید به این واقعیت توجه کنند که برخورد شعاری با مسائل حادی که ارتباط مستقیم با سلامتی وبهداشت مردم دارد نه تنها پسندیده نیست بلکه سبب رشد پدیده پنهانکاری واقعیت ها در میان مسئولینی می شود که سلامتی و زندگی مردم در دست آنهاست, در صورتی که در میان گذاردن واقعیت ها با آنها و کمک گرفتن از مردم می تواند از مشکلات کاسته و آنها را در راستای مقابله با بحران و یا مهار اینگونه مسایل یاری کند.

 مساله غنی سازی که خط قرمز ایران در فعالیت های هسته ای عنوان شده است چالشهای بسیاری را در پی داشته است, بطوریکه این موضوع سبب گردیده برخی از کشورها به این بهانه در صدد ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل باشند ولی از آنجا که این روزها افکار عمومی مردم ایران و کسانی که مسائل هسته ای این کشور را پی می گیرند متوجه غنی سازی است عده ای هم درصدد برآمده اند از عنوان غنی سازی بهره تبلیغاتی گرفته وآنرا سرلوحه دور جدید تبلیغات خود قرار بدهند.

اصولا در مقوله طنز و کاریکاتور می توان شبیه سازی کرده و با به کار گرفتن برخی واژه ها و یا روشها به القای دیدگاه و نظریه ها پرداخت. اما این سوال مطرح است که آیا می توان با همه چیز و همه کس شوخی کرده و برای پیشبرد اهداف از هر حربه ای بهره گرفت؟
به طور مثال آیا می توان غنی سازی را عامل تبلیغ و طنز قرار داده و با شبیه سازی از آن سوء استفاده کرد. این مسئله را از جانب یک شرکت فرآورده های لبنی شاهد بوده ایم که در دور جدید فعالیت تبلیغی خود اعلام کرده که ما غنی سازی را ادامه خواهیم داد!!
اگر چه هدف این شرکت غنی سازی محصولاتش است اما برای کسی که این شعار را مشاهده می کند در همان ابتدای کار این مسئله القا می شود که قرار است غنی سازی اورانیوم ادامه یابد, در صورتی که منظور از این آگهی غنی سازی محصولات لبنی این شرکت است. وقتی که هرگونه تبلیغ و بهره گیری از عناصر مختلف مجاز شمرده می شود غنی سازی هم می تواند طنز شده و یا به عاملی برای ایجاد شبهه تبدیل گردد.

 40 روز از سقوط هواپیمای 130-c گذشته ولی هنوز تکلیف جان باختگان این حادثه مشخص نشده است. عده ای آنها را شهید می دانند ولی بنیاد شهید این مساله را نفی می کند. البته شهید نامیدن این و یا آن نهاد و اداره راهگشا نیست بلکه آنها باید در درگاه الهی و از سوی خداوند شهید تلقی شوند. گفته می شود:

بنیاد شهید هنوز با اطلاق عنوان «شهید» به جان باختگان حادثه سقوط هواپیمای «130-c» موافقت نکرده است. همین موضوع سبب شده نامه هایی به مقامات ارشد کشور نوشته و از آنها خواسته شود مشکل را حل کنند. بنیاد حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس، جان باختگان را به استناد تشخیص خود «شهید» قلمداد کرده ولی از بنیاد شهید خواسته این موضوع را بررسی کند. بنیاد شهید نیز اعلام کرده تا درخواستی دریافت نکند بر سر اطلاق عنوان «شهید» بحث و بررسی نخواهد کرد. معلوم نیست که اصرار یا مخالفت با اطلاق عنوان «شهید» به جان باختگان سانحه هوایی 15 آذر که شماری از خبرنگاران نیز قربانی آن شدند به خاطر بار ایدئولوژیک و عقیدتی واژه «شهید» است یا تعهداتی که از نظر رسیدگی و تامین مالی و رفاهی و آموزشی خانواده های قربانیان متوجه بنیاد شهید می کنند. در صورتی که اگر اولی باشد می توانند از رهبر یا مراجع تقلید کسب تکلیف کنند و اگر مشکل بر سر دومی باشد بنیاد حفظ آثار و ارزش های دفاع مقدس از عنوان شهید دفاع می کند می تواند هزینه های مترتب بر بنیاد شهید را تقبل کند. اختلاف بر سر اطلاق عنوان «شهید» مسبوق به سابقه است. مثلا بنیاد شهید از فرزند امام با این عنوان یاد می کند اما خود امام هیچ گاه مرحوم مصطفی را شهید نخواند. یا امام در پیام تسلیت دفترشان پس از ترور سپهبد قرنی در سال 58 از ایشان با چنین عنوانی یاد نکردند در سال 67 پس از ترور دکتر سامی، قائم مقام وقت رهبری عبارت «شهید» را به کاربرد اما رسانه های رسمی چنین نکردند.

تهدید فوتبال ایران جدی می شود و هر روزی که به مسابقات جام جهانی 2006 آلمان نزدیک می شویم زمزمه ها مبنی بر تحریم فوتبال ایران قوت و شدت بیشتری می گیرد. بطوری که این روزها از زوایای مختلف شاهد بیان مسایلی در این ارتباط هستیم.

 با توجه به آنچه عنوان می شود و در حالی که دولت آلمان و مقامات این کشور میزبان جام جهانی بر آن تاکید می ورزند به نظر نمی رسد شاهد واکنش خاصی از جانب تهران و مقامات فدراسیون فوتبال باشیم. به گونه ای که هرگاه چنین مساله ای عنوان شده با بکار بردن واژه های تند و سخیف سعی در بی ارزش جلوه دادن این سخنان داشته ایم. در حالی که در عوض برخوردهای تحریک آمیز و غیر منطقی، می توانستیم روشی اصولی پیش گرفته و از طریق سازمان ها و کانون های مترقی جهان در را ه احقاق حقوقمان قدم برداریم.
در این ارتباط مطبوعات ورزشی و رسانه ها می توانند نقش مهمی ایفا کرده و با جلب افکار عمومی مانع تحقق و شکل گیری توطئه ها شوند. در حالی که دکتر دادکان رئیس فدراسیون فوتبال و کابینه او به جای قانون شکنی و فحاشی و توهین به مطبوعات و اصحاب قلم می توانست با همراهی با این گروه در چنین مقطعی از رسانه ها مدد گرفته و به تقویت جبهه مردمی و پشتوانه تیم ملی و فوتبال ایران بپردازد.
تحریم فوتبال ایران مساله ای نیست که برای کسی پوشیده باشد بلکه این مساله به قدری جدی است که از مرحله حدس و گمان فراتر رفته است. در این رابطه حتی علاوه بر تلاش برای جلوگیری از حضور تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی آلمان، صحبت از تحریم هرگونه مسابقه ای با تیم های فوتبال ایران است تا حدی که نسبت به حضور تیم فوتبال بایرن مونیخ در تهران انتقاد می شود و تیم های فوتبال کشورها وادار می شوند از مسابقه با تیم ملی فوتبال ایران پرهیز کنند که در این باره می توان به تیم های فوتبال اسپانیا و سوئیس اشاره کرد.
پیدایش این وضعیت که کاملاً سیاسی و غیر ورزشی است ارتباطی به عملکرد تیم ملی فوتبال ایران و یا تیم های فوتبال باشگاهی ندارد اما عواقبش گریبان این تیم ها را هم گرفته است. در این میان بزرگترین بازنده و یا در حقیقت بازنده اصلی تیم ملی فوتبال ایران است که در بن بست قرار گرفته و اگر این وضعیت ادامه یابد این تیم اعتماد به نفس خود را از دست خواهد داد.
تحریم های تیم ها مساله جدیدی نیست که به تازگی مطرح شده و یا اختصاص به ایران داشته باشد بلکه قبلاً در ارتباط با یوگسلاوی سابق و عراق هم این وضعیت را شاهد بوده ایم لذا با توجه به این موارد باید آنچه عنوان می شود و در روزهای گذشته از جانب وزرای خارجه آلمان، انگلیس، فرانسه و اتحادیه اروپا نیز با جدیت مطرح شده را پی گرفت و از کنار آنها به سادگی نگذشت. زیرا آنچه عنوان می شود برخلاف تبلیغات اشتباه و خوش باورانه برخی رسانه ها و مسئولین داخلی شعار نیست لذا در عوض این برخوردهای ساده انگارانه باید در پاسخ این افراد و رسانه ها گفت مواضعی که شما می گیرید شعار است و سعی می کنید واقعیت ها را به صورت غیر اصولی بر مردم القا کنید.

 روزی که رئیس شورای شهر تهران صراحتا از اعتصاب و اعتراض صنفی کارگران شرکت واحد به عنوان یک حرکت سیاسی نام برد و به این ترتیب تلاش های قالیباف را برای آرام سازی و کنترل اوضاع نقش برآب کرد مشخص شد که عده ای درصدد خراب کردن شهردار تهران و ایجاد مسأله و مشکل برای او هستند. آنچه هم که پس از آن اتفاق افتاد بر این واقعیت صحه گذارد که گروهی از اعضای شورای شهر که در حقیقت یاران رئیس جمهوری هستند تمایلی به ادامه تلاش های قالیباف ندارند و می خواهند او را ناتوان و مشکل ساز جلوه دهند. زیرا گره ای را که می شد با درایت باز کرد. آنچنان کور کرده اند که با دندان نیز نمی توان آن را گشود.

اختلافی که این روزها در شورای شهر تهران به وجود آمده و در حقیقت آبستراکسیون تعدادی از اعضا که مانع تشکیل جلسات شده اقدامی برای تحت فشار قرار دادن قالیباف و یا امتیاز گرفتن از شهردار تهران است. ولی در این میان توجه به یک مسأله حائز اهمیت است.
آقایانی که امروزه کرسی های شورای شهر تهران را قبضه کرده اند باید به یاد سخنانی بیفتند که روزهای اول درباره شورای قبلی می زدند و آنها را متهم به باندبازی و سیاسی کاری می کردند.
امروزه این عده نشان داده اند که از قبلی ها به مراتب باندبازتر و سیاسی کارتر هستند که برای شهردار تهران مسأله سازی کرده و به بهانه های واهی او را تحت فشار قرار داده اند.
این وضعیت نشان دهنده این واقعیت است که برخلاف شعارهایی که شورا داده برای آنها خواسته های مردم تهران و جامعه اهمیت ندارد و ملاک واقعی خواسته های شخصی و گروهی و در نهایت جناحی است.

 این تصور برای عده ای به وجود آمده که کارتن خواب ها را فقط مردها و جنس مذکر تشکیل می دهند. ولی زن های بی سروسامان و مشکل دار هم به جمع این عده اضافه شده اند.

به طوری که مدیر کل آسیب های اجتماعی شهرداری تهران از کاهش تعداد زنان کارتن خواب خبر داد و می گوید در سال جاری در میان کارتن خواب های جمع آوری شده فقط 20 نفر زن بوده اند در حالی که سال گذشته این تعداد 36 نفر بوده است.
زنان کارتن خواب در جامعه ای که شعار مهرورزی و عدالت می دهد باید بسیار جالب و شگفت آور باشد زیرا نشان از این واقعیت دارد که بسیاری از آنچه می گوییم فقط شعار هستند و لا غیر

دوشنبه 22 اسفند 1384 - ساعت 13:14

پس از دربی روز جمعه شاهد 2 حادثه ناگوار بودیم که شامل تخریب اتوبوس های شرکت واحد و حمله بازیکنان پرسپولیس و استقلال در هتل المپیک به یکدیگر و چاقو کشی طرفداران استقلال بود.

ـ مساله اول از آنجا که یک موضوع تکراری است و در پی هر بازی که یک پای آن استقلال یا پرسپولیس باشند روی می دهد چندان تعجب برانگیز نیست ولی مساله آن است که چه مکانیزمی باید به کار گرفته شود تا از بروز این حوادث ناگوار که ناقض حقوق کلیه شهروندان تهرانی است که از اتوبوس های شرکت واحد استفاده می کنند جلوگیری شود.
ـ مساله دوم که قبلا در جریان دربی پایتخت در زمین چمن روی می داد ولی این بار به یک حاشیه خطرناک تبدیل شد و محل آن به هتل المپیک انتقال یافت فحاشی و درگیری فیزیکی بازیکنان دو تیم بود که می توانست ابعاد وسیعی به خود بگیرد.
وقوع چنین حادثه ای در حضور سرمربی و مدیر عامل باشگاه گویای این واقعیت است که آنها چندان از این واقعه ناگوار ناراحت و عصبانی نبوده و برایشان اهمیت نداشته است. درصوتی که اگر آنها دخالت می کردند می توانستند مانع از تشدید درگیری و اقدامات حاشیه ای نظیر چاقو کشی و امثالهم شوند.
برخورد با چنین مسائلی ممکن است در حیطه فدراسیون فوتبال نباشد و آنها به توجیه قضیه بپردازند اما به نظر می رسد هر مساله ای که در ارتباط با فوتبال باشد به نوعی به فدراسیون ارتباط پیدا می کند و این فدراسیون باید به ریشه یابی و برخورد با آن بپردازد.
ولی نقش و مسئولیت اصلی بر عهده باشگاه هاست که متاسفانه عنوان فرهنگی را نیز یدک می کشند. اما آنچه در رفتار و کردار بسیاری از دست اندرکاران باشگاه ها، وزرشکاران و تماشاچیان دیده نمی شود فرهنگ و مسائل فرهنگی است.
موضوع صرفا به دعوا و اختلاف اکبرپور و مامانی مربوط نیست زیرا در مسابقه راه آهن ـ پاس هم شاهد توهین و بی احترامی به خداداد عزیزی بودیم و یا در مشهد به عنایتی توهین و جسارت شد.
اگر قرار باشد این موارد شمرده و بر روی آنها تاکید شود مثنوی هزار من می شود زیرا هیچ مسابقه ای در لیگ برتر و یا لیگ های دیگر فوتبال برگزار نمی شود که در آن با توهین و فحاشی به داور، بازیکن و مربی و دیگر عوامل مواجه نشویم.
این واقعیت غیر قابل انکار گویای این است که برخلاف شعارهایی که در ورزشگاه ها داده می شود و یا برخی از مربیان و مسئولین تیم ها و بازیکنان در مقابل دوربین های تلویزیونی و خبری عنوان می کنند در باشگاه ها خبری و اثری از فرهنگ سازی نیست و آنها در عوض انسان سازی به تولید گلادیاتور می پردازند که دستاورد شوم آن را در ورزشگاه ها مشاهده می کنیم.
برای یک جوان شهرستانی و یا روستایی که در تیم های بزرگ عضویت یافته و عکس و مصاحبه هایش در روزنامه های ورزشی به چاپ رسیده، خود باوری و رعایت ادب و نزاکت زمانی امکان پذیر است که مربی و مسئولین باشگاهش افرادی مودب و با فرهنگ باشند ولی زمانی که او با عده ای آشوب طلب و فحاش در قالب مربی و مدیر باشگاه مواجه است که فقط در فکر کسب نتیجه هستند این جوان روستایی و شهرستانی هم از آنها الگو گرفته و در عوض این که یک تختی شود به یک عنصر فحاش و بی ادب تبدیل می شود که یاسر از مجالس عیاشی در می آورد و یا این که سعی می کند کمبودهایش را آن گونه جبران کند که در هتل المپیک مشاهده کردیم.
اگر چه نقش اصلی را در دامن زدن به این مسائل رضا عنایتی بر عهده داشت ولی نمی توان سکوت و نظاره قلعه نوعی و قریب را نادیده گرفت. اینجاست که به دلایل پشت خط ماندن عنایتی در تیم ملی پی می بریم و به برانکو و فدراسیون فوتبال احسنت می گوییم.
البته گفته می شود که قرار است سیاوش اکبر پور نیز به دلیل این اقدامات از لیست تیم ملی خط بخورد که اگر چنین شود بزرگترین لطف در حق او شده است.
این وضعیت را چند سال قبل درباره علی کریمی هم شاهد بودیم که محرومیت یک ساله او را در پی داشت و یا آنچه بر سر ناصر محمد خانی آمد باید چشم های ما را به روی حقایق بگشاید. برخورد شعاری و سطحی به پیدایش و تشدید این وضعیت منجر می شود که در ورزشگاه ها و باشگاه هایی شاهدیم که به دروغ عناوین ورزشی ـ فرهنگی را یدک می کشند. آنچه روی داد مسئولیت فدراسیون فوتبال را حادتر می کند و دست اندر کاران این فدراسیون باید به گونه ای رفتار کنند که هیچ فوتبالیست و یا تماشاگر و باشگاهی قدم در وادی بی قانونی نگذارد و برای باشگاه ها و فوتبالیست ها صرفا بازی خوب و نتیجه گرفتن در زمین مسابقه اهمیت نداشته باشد.

دوشنبه 10 بهمن 1384 - ساعت 15:49

حسن فتحی: می گویند در هر کجای این تهران بزرگ و بی در و پیکر نقطه کور ترافیکی و یا گروه کوری در رفت و آمدخودروها وجود دارد و یا دیده می شود حتما دست عوامل راهنمایی و رانندگی در کار است. بیان این مسأله بدان منظور نیست که آنها به صورت عمدی دست به چنین کارهایی می زنند بلکه عدم درایت و نکته سنجی آنها سبب پیدایش گره های کور ترافیکی می شود که در این آشفته بازار ترافیک تهران بزرگ را بیش از پیش دچار سردرگمی می سازد.

متاسفانه گویا به ماموران راهنمایی و رانندگی آموخته اند که وظیفه اصلی آنها فقط جریمه کردن رانندگان خاطی است و آنها نباید نقشی در هدایت و کنترل ترافیک داشته باشند. به همین دلیل مردم خصوصا رانندگان ماموران راهنمایی و رانندگی را با برگ جریمه می شناسند. در صورتی که اگر آنها به همان عنوانی که به آن اطلاق می شود عمل کنند اوضاع از این چیزی که در تهران بزرگ شاهدیم بسیار متفاوت خواهد بود. 

البته در میان ماموران راهنمایی و رانندگی چه بسیار افراد کارآمد دلسوز که در گرما و سرما به فعالیت مشغولند ولی متاسفانه برخی اقدامات و احیانا عدم درایت سبب پیچیده شدن اوضاع شده است. 

این موضوع خصوصا در روزهای برفی و بارانی به شدت مسأله ساز می شود. این معضل در میادین بزرگ تهران از جمله ونک، تجریش، انقلاب و فردوسی و یا خیابان هایی نظیر میرداماد،‌ جردن، ولیعصر، انقلاب و آزادی به گونه ای است که به وضوح می توان ناتوانی در کنترل ترافیک را مشاهده کرد. 

مسأله این است که یا این ماموران درباره هدایت ترافیک آموزش کافی ندیده اند و یا این که علاقه ای به این مسأله ندارند و ترجیح می دهند از طریق برگ های جریمه اعمال قانون کنند. 

در حالی که می توان به راحتی بسیاری از گره های کور ترافیکی را گشود و یا از شدت فشار ترافیکی کاست. هر چند ممکن است در این رابطه کمبود امکانات و پرسنل مطرح شود اما این موارد نمی تواند مانع فعالیت ها شود و در حقیقت توجیه کننده ناتوانی ها باشد.

دوشنبه 17 بهمن 1384 - ساعت 18:18

 حسن فتحی: عده ای بر این باور هستند که آب که از سرگذشت چه یک وجب – چه هزار وجب. ولی در عوض سیاستمداران معتقدند جلوی ضرر را از هر کجا که بگیرند منفعت است.

 این مساله ما را به یاد فرافکنی هایی می اندازد که این روزها بازندگان عرصه دیپلماسی و مذاکره، راه انداخته و می خواهند سیاست ها واقداماتی را که ایران را در بن بست قرار داده به نوعی توجیه کنند. آنها در عوض این که به بررسی کارکرد خود بپردازند و دستاوردهای آن را نقد کنند. با شوت کردن توپ به زمین دیگران تصور می کنند می توانند شریک جرمی برای خود یافته و افکار عمومی را با خودشان همراه سازند.
این منطق و استدلال کوتوله های سیاسی است که فرق و تفاوت تهمت زدن و تجزیه و تحلیل را نمی دانند زیرا به قول رییس حزب کتایب لبنان، منطق جنگ با منطق صلح متفاوت است.یعنی با زبانی که از صلح سخن می گویند نمی توان صحبت از جنگ کرد . مشکلی که خیلی ها در مملکت ما ان را درک نمی کنند .
سیاستی که تهران از اولین روزهای پیدایش مساله هسته ای در پیش گرفته و حتی پس از اجلاس اخیر خود نیز بر آن تاکید شده مذاکره و حل مسایل از طریق دیپلماسی بوده است. جالب توجه است که تمامی مراحل این روند با اطلاع و هماهنگی کلیه مقامات و مسئولین مملکتی از جمله رهبر انقلاب صورت گرفته و اگر توافقی حاصل شده یا کاملا منطبق بر شرایط جامعه و خواسته های مسئولین بوده است. به همین دلیل آنچه این روزها کوتوله های سیاسی عنوان می کنند و هیاهویی که در برخی رسانه ها راه انداخته اند یا از سر ناآگاهی و عدم اطلاعشان از روند تصمیم گیری در ایران است یا این که می خواهند با فرافکنی‌ها ناکامی‌ها و عدم درایت ها را موجه جلوه دهند.
بحث بر سر تیم هسته ای قدیم یا جدید نیست زیرا هر یک از آنها با دستور العملی که داشته اند در سر میز مذاکرات حضور یافته و فعالیت کرده اند.
در این میان کوتوله های سیاسی که منبع تغذیه نا مشخص دارند با پیش گرفتن سیاست آشفته کردن افکار عمومی می خواهند نقش عقل کل را بازی کرده و با تخطئه دیگران تراوشات مغزی خود را به جامعه القا کرده و جریان سازی کنند.
قضاوت درباره این که کدام یک از دو تصمیم موفق تر بوده بر عهده مردم است ولی با نگاهی به روند اقتصادی وسیاسی کشور در آن زمان و حال حاضر می توان به این واقعیت پی برد که کدام روند به نفع جامعه بوده است.
اگر سیاست ما حقیقت محوری باشد و در این راستا حرکت کنیم که بازیگری را که می تواند به دوست و متحد تبدیل شود نباید با موضع گیری منفی به صف دشمنان راند جایی برای فرافکنی و جوسازی های غیر منطقی باقی نمی ماند ولی وقتی می خواهیم جو را امنیتی کرده و به قول مرحوم بازرگان گفتمان همه با هم را به همه با من تغییر دهیم لذا در مقاطع حساس به این حربه های زنگ زده روی می آوریم. این منطق تمامی جریان ها و افرادی است که معتقد به خشونت تقدس یافته هستند در حالی که آنها باید بدانند به قول وینستون چرچیل دنیا برای شکست خوردگان جایی ندارد.
کسانی که به مدیریت جزیره ای معتقدند و مروج استراتژی یاس و ناامیدی در جامعه هستند می خواهند با انتقاد از بدیهیاتی که به تایید ارکان نظام رسیده کشور را به سوی زندگی در اغتشاش و ناامنی سوق دهند در حالی که مقایسه دو مقطع زمانی به خوبی گویای سرزندگی و یا سردگمی مردم است.
ما نباید این ذهنیت را برای جهانیان به وجود بیاوریم که چالشی برای صلح هستیم و یا با دور کردن مردم و نظریات مختلف می خواهیم سیاست حالت نمایشی یک نفره را به خود بگیرد بلکه باید اجازه بدهیم دیدگاههای مختلف در چارچوب منافع ملی مطرح شود و آنچه صلاح است به تایید برسد.
مشارکت آن چیزی نیست که عده ای تبلیغ می کنند و مردم و افکار عمومی جامعه را فقط زینت المجالس به حساب می آورند بلکه مشارکت باید به انتقال تقاضاهای مردم به دولت منجر شود. در چنین چارچوبی است که می توان حتی به مخالفت ها و انتقادات چهره ای انسانی داد و اجازه نداد به بهانه حمایت از یک جریان و یا ایده، دیگران را تخطئه کرده و در صف گیوتین قرار داد.
اگر هدف ما مقایسه دو تیم هسته ای و دو تفکر است چه بهتر که دستاوردهای آنها را هم به نظاره بنشینیم. آیا سپردن امور کشور به دست کشورهایی که قدرت برتر در شورای امنیت هستند و در سایه سیاست غیر عقلانی گرایش به شرق وابستگی به آنها راتا این درجه خطرناک افزایش داده ایم شرط عقل و درایت بوده یا اینکه از طریق مذاکرات زمان بدست آورده و توانسته بودیم در مسیر تعامل به پیش برویم؟
کوتوله هایی که امروزه شعار جنگ و مقابله سرداده اند حتما اگر در دوره امام حسن بودند به او هم انتقاد می کردند که چرا با معاویه صلح می کند. در حالی که هم می توان حسینی بود هم اگر شرایط اقتضا کرد حسنی شد.
این چرخش را جامعه معین می کند لذا نمی توان از امام حسن و یا امام حسین انتقاد کرد که به چه دلیل صلح کردند یا جنگ. آنچه این شرایط را قابل تحمل می کند درایت و عقلانیت است که کوتوله های سیاسی فاقد آن هستند.

بودجه ای که به نفع مردم نیست

پنجشنبه 6 بهمن 1384 - ساعت 18:35

 حسن فتحی: دولت جدید که مهرورزی و عدالت را محور فعالیت های خود قرار داده و به عنوان شعار محوری خود برگزیده اولین بودجه خود را به مجلس ارائه داده و مجلس نیز در حال بررسی آن است. اگرچه با توجه به تجربیات سال های گذشته برخی از ارقام بودجه در کمیسیون ها و یا صحن علنی دچار تغییر و تحول می شوند و نمی توان با قاطعیت درباره ارقام درج شده اعلام نظر کرد ولی جهت گیری آن نشان از این واقعیت دارد که آنچه در این بودجه نادیده گرفته شده و یا به قولی مورد بی توجهی قرار گرفته مردم و خواسته های آنهاست.

در حالی که انتظار می رفت با توجه به شعارهای محوری دکتر احمدی نژاد در جریان مبارزات انتخاباتی و پس از در دست قدرت، رسیدگی به مسایل و مشکلات مردم و رفع نارسایی ها در اولویت قرار بگیرد.
سفرهای استانی رئیس جمهوری و هیأت دولت همواره با وعده و وعیدهایی همراه بوده که تحقق بسیاری از آنها با اما و اگر همراه است به همین دلیل این سؤال مطرح است که آیا قرار است با ارقامی که در بودجه سال 1385 اعلام شده در راه فقرزدایی و رفع نارسایی های معیشتی مردم قدم برداشته شده و به قولی پول نفت بر سر سفره های مردم قرار گیرد؟
نگاهی به برخی از ارقام بودجه و رشد بودجه بعضی از دستگاه ها در لایحه سال 1385 نسبت به سال 1384 افشاگر حقایق بسیاری است که می تواند این واقعیت را آشکار سازد که چه کسانی شعار می دهند و چه کسانی می خواستند برای مردم قدم بردارند که نتوانستند.
رشد بودجه برخی از دستگاه ها در لایحه بودجه سال 85 نسبت به سال 84 به این شرح است:
- سازمان صدا و سیما 6/45 درصد
- سازمان تبلیغات اسلامی 4/95 درصد
- مرکز خدمات حوزه علمیه قم 1/147 درصد
- نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه ها 8/140 درصد
- شورای عالی انقلاب فرهنگی 9/41 درصد
- دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم 7/110 درصد
- شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی 5/96 درصد
- دبیرخانه مجلس خبرگان 44 درصد
- شورای نگهبان 2/142 درصد
- آموزش و پرورش 4/32 درصد
- وزارت تعاون 8/3 درصد
بانگاهی گذرا به این آمار می توان به دلیل همراهی و پشتیبانی بعضی از سازمان ها و نهادها از ریاست جمهوری احمدی نژاد پی برد.
زیرا در شرایطی که وزارت آموزش و پرورش که آینده سازان کشور را پرورش می دهد و با هزاران مشکل و کمبود مواجه است و بودجه ای در اختیارش برای نوسازی و ایمن سازی مدارس قرار نگرفته و یا هنوز هم دانش آموزان شهر زلزله زده بم در کانکس به تحصیل ادامه می دهند بودجه شورای نگهبان 2/142 درصد و یا سازمان صدا و سیما 6/45 درصد افزایش می یابد.
با نگاهی به چالش مجلس ششم بر سر بودجه بعضی سازمان ها و نهادها و آنچه از جانب دولت دکتر احمدی نژاد اعلام شده می توان به جهت گیری آنها و مخالفتشان با مجلس قبلی و حمایتشان از فعلی ها پی برد. ولی مسأله این است که اگر نمی خواهیم به وضعیت نابسامان آموزش و پرورش و امثالهم رسیدگی کنیم و یا وزارتخانه ها و سازمان های حمایتی نظیر تعاون را پر و بال بدهیم نباید انتظار داشته باشیم که بی کاری متوقف شده و جلوی گرایش نوجوانان به اعتیاد و فحشا گرفته شود.
با نگاهی به آمار مدارسی که در سال جاری تحصیلی به برج و آپارتمان تبدیل شده و یا از سوی دادگاه ها با حکم تخلیه تغییر کاربری داده اند می توان به دلایل رشد فساد در جامعه پی برد. زیرا دانش آموزی که در چادر، کپر، کانکس و یا مدرسه ای که بیش از نیم قرن از احداثش می گذرد تحصیل می کند نمی تواند به آینده امیدوار باشد به همین دلیل زمانی که آنها چنین ارقامی را مشاهده می کنند در ذهن خود به تجزیه و تحلیل شعارهایی نظیر عدالت و مهرورزی پرداخته و درباره صحت و درستی آنها دچار شک و تردید می شوند. پس چه بهتر که شعارها را به شعور تبدیل کرده و در عمل نشان دهیم که طرفدار عدالت و مهرورزی هستیم. به این دلیل که مردم از سال 57 تاکنون فقط شعار شنیده و در فضای شعار آلود زندگی کرده اند. در این سال ها متاسفانه کمتر عمل مشاهده کرده اند. این وضعیت به بی اعتمادی دامن زده و فاصله ها را بیشتر می کند.

دوشنبه 8 اسفند 1384 - ساعت 15:35

 این امیدواری وجود داشت که با توجه به بی تاثیر بودن تردد زوج و فرد خودروها در شهر تهران بر روی آلودگی هوا، این طرح که مزاحم زندگی بسیاری از مردم خصوصا کسانی است که از طریق مسافرکشی ارتزاق می کنند در پایان سال برچیده شود ولی سردار رویانیان معاون راهنمایی و رانندگی نیروی انتظامی به این مساله تاکید می کند که طرح زوج و فرد تردد خودروها در سال 1385 باید بیشتر ادامه و اجرا شود.

وی می گوید: این طرح باید به گونه ای اجرا شود که علاوه بر جلب و تامین رضایت شهروندان، نظم و انضباط ترافیکی تهران را نیز افزایش و گسترش دهد.
البته در این راستا قرار است طرح های محدودیت ترافیکی زوج و فرد پنج شنبه ها اجرا نشود. وی مدعی شده که بر اساس تحقیقات به عمل آمده از سوی کارشناسان و متخصصان نیروی انتظامی، حداقل 71 درصد از شهرواندان تهرانی از اجرای طرح زوج و فرد تردد خودروها در محدوده ترافیکی تعیین شده در سطح تهران ابراز رضایت کرده اند ولی باید پرسیده شود این طرح چه اندازه در رفع آلودگی موثر بوده است؟

پنجشنبه 11 اسفند 1384 - ساعت 17:43

 عرضه و فروش و در نهایت استفاده از ماهی قرمز که همیشه یکی از ارکان سفره هفت سین نوروزی ایرانی ها بوده بنا به دلایلی ممنوع شده است. گفته می شود پشت این قضیه یک NGO غیردولتی قرار دارد. البته دولتی یا غیردولتی بودنش جای سؤال دارد.
ولی آنچه گفته شده این است که از این پس میادین میوه و تره بار شهرداری قرار نیست ماهی قرمز عرضه کرده و به فروش برسانند. برای توجیه این قضیه دلایلی ارائه شده که گویا به تازگی به آن دست یافته اند در حالی که اگر چنین مشکلاتی وجود داشته به چه دلیل در این سال ها متوجه نشده و یا اعمال نگردیده است.

تجربه سال های قبل نشان داده که این اقدامات برای مهار مردم و یا کاستن از نقش نوروز و چهارشنبه سوری و یا سیزده بدر با وجود تمامی تلاش ها ناکام بوده و نتوانسته مردم را از باورهایشان باز دارد. به همین دلیل اقدامی هم که صورت گرفته نتیجه ای جز گران کردن قیمت ماهی قرمز در پی ندارد. زیرا مردم به باورهای ملی، مذهبی و سنتی خود پایبند هستند و به همان مسایل نیز متمایل خواهند شد و این اقدامات و ممنوعیت ها نیز نمی تواند برای آنها مشکل ایجاد کند.

پنجشنبه 11 اسفند 1384 - ساعت 17:48

 وزارت بهداشت این روزها بسیار فعال شده و هر روزی که می گذرد بیانیه ای در ممنوعیت یک مقوله و یا مسأله ای صادر کرده و از مردم می خواهد توصیه های این وزارتخانه را رعایت کند. اما برخی از این توصیه ها به نظر چندان جدی نمی رسد و یا با سؤال و امام و اگر همراه است.

در کنار ممنوعیتی که برای ماهی قرمز ایجاد شده، ‌اخیرا دستور ممنوعیت مصرف نوشابه های گازدار در ادارات نیز صادر گردیده است. در این ارتباط مدیر کل دفتر بهبود تغذیه وزارت بهداشت اعلام می کند که براساس مصوبه شورای عالی سلامت و امنیت غذایی که به امضای رئیس جمهور رسیده توزیع نوشابه های گازدار در سلف سرویس ها و جلسات اداری ممنوع است.
مرتضی صفوی می گوید: ادارات دولتی از این پس باید به جای نوشابه های گازدار، آب معدنی،‌دوغ های کم نمک، آب میوه یا یک نوع میوه را همراه غذا سرو کنند.
آنچه از سوی وزارت بهداشت و رئیس جمهوری ابلاغ شده واجب الاجراست اما به نظر می رسد از این پس باید در ادارات برای مدیران، کارکنان و جلسات هیأت مدیره آب زرشک توزیع کنند. زیرا هم داخلی است و نیاز به ارزبری ندارد و هم این که سنتی است و با فرهنگ و سنت ها همخوانی دارد. البته ممکن است فقط با یک مشکل مواجه شویم که آن هم ایراد و بهانه وزارت بهداشت درباره بهداشتی و پاستوریزه بودن آب زرشک است به همین دلیل به تولید کنندگان آب زرشک توصیه می شود ابتدا استاندارد گرفته و پس از آن وارد این عرصه شوند زیرا ممکن است دست زیاد شده و دچار مشکل عرضه و تقاضا گردند.

چهارشنبه 10 اسفند 1384 - ساعت 15:58

 برخی از آقایان وزرا گاهی اوقات اظهار نظرهایی می کنند که یا از روی بی اطلاعی است یا این که می خواهند نشان بدهند در جریان مسائل هستند. از جمله این اظهار نظرها باید به سخنان گهربار وزیر بازرگانی اشاره کرد که در پنجمین همایش روز ملی حمایت از مصرف کنندگان مدعی شده که خبرنگاران، بازار عرضه و تقاضا را به هم می ریزند.

او برای توجیه ناتوانی خود و همکارانش که همواره درباره مقابله با گرانی و مهار قیمت ها شعار می دهند به خبرنگاران توصیه می کند که بهتر است سکوت کنید تا برنامه ریزی هایی که صورت گرفته انجام شود. میرکاظمی اعلام کرده که امثال شما خبرنگاران بازار را به هم می ریزید.

دوشنبه 8 اسفند 1384 - ساعت 15:47

 در حالی که قرار بود در جریان سفر کرینکو به ایران و بازدید از نیروگاه بوشهر تکلیف راه اندازی این نیروگاه مشخص شود ولی این بار هم روس ها خلف وعده کرده و از راه اندازی این نیروگاه برای چندمین بار سر باز زدند.

به این ترتیب مشخص شد تا وقتی که تکلیف ایران در آژانس روشن نشده مسکو از تکمیل و راه اندازی نیروگاه بوشهر خودداری خواهد کرد. این اقدام روسیه که برخلاف تعهدات مسکو در قبال ایران است سبب هدر رفتن سرمایه ها می شود.
اسدالله صبوری رئیس برنامه توسعه نیروگاه هسته ای بوشهر در این ارتباط صراحتا اعلام کرده که راه اندازی این نیروگاه با تاخیر انجام خواهد شد. وی زمان دقیقی برای آغاز به کار نیروگاه بوشهر ارائه نکرده و علت آن را نیز بیان نکرد.
جالب توجه است که آقازاده و کرینکو در مصاحبه ای بر این مساله تاکید داشتند که مشکلی در سر راه تکمیل و فعالیت نیروگاه بوشهر وجود ندارد. اما مشخص نیست به چه دلیل راه اندازی و بهره برداری از آن همواره به تعویق می افتد.

شنبه 6 اسفند 1384 - ساعت 16:24

 آنچه از سوی تروریست ها در سامرا روی داد خشم جهانیان را برانگیخت به طوری که حتی غیر مسلمانان نسبت به این اقدام ضد انسانی اعتراض کرده و مشارکت خود را برای بازسازی آن اعلام کردند. زیرا آنچه در سامرا روی داد با هیچ منطق و دلیلی همخوانی ندارد.

اوضاع در عراق پس از این حادثه ناگوار به مراتب خطرناک شده و مسلمانان به جان هم افتاده اند به طوری که گفته می شود شیعیان برخلاف توصیه آیت الله سیستانی، مساجد و اماکن متبرکه اهل سنت را مورد تعرض قرار داده و تخریب کرده اند. در این میان یک مساله تعجب برانگیز است و نمی توان از کنار آن به سادگی گذشت زیرا در شرایطی که به قولی زمین و زمان به این مساله معترض است و هر کسی سعی در حل مشکل دارد بازار تهران نیز درصدد هم دردی برآمده و اعلام کرده روز شنبه به مدت 2 ساعت بازار را تعطیل می کند. به قول دوستان، دست بازاری های محترم درد نکند و خدا کند که با این اقدام ضرر نکنند زیرا این اقدام و یا بیانیه هیچ توجیه منطقی و عقلی ندارد و در حقیقت به منزله بی توجهی بازار به این توهین به مقدسات می باشد. به این دلیل که بازاری ها معمولا قبل از ساعت 30/10صبح بر در حجره خود حاضر نمی شوند.
و اصولا تا این ساعت بازار تعطیل است. پس از آن هم که قرار است همه چیز به حال عادی باز گردد لذا باید از بازاری های محترم پرسید چگونه می خواهند با ائمه سامرا همدردی کنند؟
با 2 ساعت تعطیل؟

سه شنبه 8 شهريور 1384 - ساعت 17:43

 حسن فتحی: با وجود این که 27 سال از مفقود شدن و یا در حقیقت ربوده شدن امام موسی صدر رهبر شیعیان لبنان می گذرد ولی هنوز هم سیاست تهران در قبال لیبی که عامل اصلی پیدایش این وضعیت است سیاست مشخص و هماهنگی نبوده و خواسته ایران تبیین نشده است به همین دلیل دولت لیبی نیز به صورت جدی درصدد پاسخگویی به این موضوع بر نیامده و سعی کرده از زیر بار چنین مسأله مهمی شانه خالی کند.

دعوت از تیم ملی فوتبال لیبی به ایران و افزایش مراودات با این کشور، با آنچه در ارتباط با نقش طرابلس در ربوده شدن امام موسی صدر عنوان می شود مغایرت داشته و دلیل بارزی از سردرگمی دیپلماسی خارجی تهران در این مورد است. 

امام موسی صدر 27 سال قبل در سفری به لیبی مفقود شده و از آن زمان تاکنون هیچ خبر و اثری از او به دست نیامده است. در حالی که تمامی شواهد و قراین نشان از این واقعیت دارد که او از این کشور خارج نشده و در لیبی با مشکلاتی مواجه شده است.
 
اگرچه دولت لیبی و شخص سرهنگ قذافی که در این کشور تمامی راه ها به او ختم می شود سال ها در این رابطه سکوت اختیار کرده و یا سعی کرده اند توپ را به زمین ایتالیا شوت کنند اما هیچ کس نمی تواند نقش آنها را در پیدایش این وضعیت ناگوار برای امام موسی صدر انکار کند. 

در این ارتباط سخنان اخیر صدرالدین صدر فرزند امام موسی صدر بسیار گویا و راهگشاست که صراحتا بر این مسأله تأکید کرده که پدرش در اختیار دولت لیبی است. او می گوید: ‌دولت لیبی و معمر قذافی که طی 24 سال اخیر سعی کردند با موضع گیری های مختلف ثابت کنند که امام موسی صدر با پرواز شماره 881 آلیتالیا به کشور ایتالیا سفر کرده اما تحقیقات صورت گرفته نشان می دهد که او و همراهانش هرگز از لیبی وارد ایتالیا نشده و از آنجا نیز به کشور سومی سفر نکرده اند. به گفته وی، ‌تعدادی از زندانیان سیاسی که پس از 30 سال از زندان های لیبی آزاد شده اند اظهار داشته اند که دست خط امام موسی صدر را دیده اند که خود را معرفی کرده و گفته که کجاها بوده است. 

با وجود این که اهداف دولت لیبی و شخص سرهنگ قذافی از بلایی که بر سر امام موسی صدر آمده کاملا مشخص نیست و طی بیش از 2 دهه که از پیدایش این وضعیت می گذرد متاسفانه این مقوله به دقت مورد کنکاش و بررسی قرار نگرفته اما نمی توان نقش سازنده او را در مدت 19 سالی که در لبنان فعالیت می کرد نادیده گرفته و یا انکار کرد. او در این سال ها توانست تحولات مثبتی نه تنها در میان شیعیان لبنان بلکه اقوام و طوایف مختلف لبنانی ایجاد کرده و آنها را بیش از پیش هماهنگ سازد. 

لذا با توجه به نقشی که امام موسی صدر در تنش زدایی در لبنان داشته خارج ساختن او از صحنه سیاسی – اجتماعی این کشور را باید اقدام و حرکتی در راستای منافع اسرائیل و گروه هایی دانست که مایل به برقراری آرامش و صلح در لبنان نبودند. 

با وجود این که امام موسی صدر رهبریت شیعیان لبنان را در دست داشته و گام های بسیاری را در جهت بهبود شرایط و موقعیت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آنها برداشت اما از آنجا که هدف او تنش زدایی از جامعه لبنان و حفظ یکپارچگی آن در مقابله با توطئه ها و تهدیدات خارجی بوده، ربودن و زندانی کردن امام موسی صدر را باید اقدامی برای جلوگیری از حفظ یکپارچگی لبنان به حساب آورد. 

لبنان از سال 1975 شاهد جنگ داخلی ویرانگری بود که بیش از یک دهه طول کشیده و این کشور را به ویرانه ای تبدیل کرد. مهم ترین لطمه ای که جنگ داخلی به لبنان وارد آورد از بین بردن وحدت و انسجام قومی و ملی و هموار شدن راه برای دخالت و نفوذ بیگانگان بود. به گونه ای که این کشور در منگنه اسرائیل و سوریه قرار گرفته و به اشغال آنها درآمد. اشغال لبنان تا چندی پیش که ارتش سوریه در پی فشارها و مخالفت های مردم و درخواست شورای امنیت سازمان ملل و آمریکا و فرانسه، ناگزیر به خروج از این کشور شد ادامه داشته و دولت و ملت این کشور اراده ای از خود نداشت. در حالی که اگر در این سال ها امام موسی صدر حضوری فعال در لبنان داشت اجازه یکه تازی به اشغالگران اسرائیلی و سوری نداده و مانع جنگ و خونریزی میان اقوام و قومیت های مختلف لبنانی می شد. 

امروزه 27 سال از ربوده شدن و یا اسارت امام موسی صدر در لیبی می گذرد و متاسفانه از جانب هیچ کشور و سازمان بین المللی و منطقه ای شاهد پی گیری اصولی این مسأله نیستیم. اگر در این میان برخی گروه ها و افراد به صورت مقطعی به مطرح کردن نام و ماجرای امام موسی صدر پرداخته اند اما از آنجا که این فعالیت ها مقطعی بوده به هیچ وجه راهگشا نیست. 

سیاست ایران نیز متاسفانه با افراط و تفریط همراه بوده و در حقیقت چانه زنی با لیبی را شامل می شده که هیچ نفعی برای امام موسی صدر و خانواده اش در پی نداشته است. در صورتی که اگر از همان ابتدا اراده ای برای پیگیری این مسأله وجود داشت چه بسا سال ها قبل تکلیف این قضیه برای همیشه مشخص بوده و سرهنگ قذافی اجازه نمی یافت رهبر ملتی را چنین به اسارت گرفته و زندانی کند. این اقدام سرهنگ قذافی دهن کجی به ملتی است که چشم انتظار اوست.

يكشنبه 13 شهريور 1384 - ساعت 13:26

 حسن فتحی: یکی از سیاست های ژنرال مشرف، رئیس جمهوری پاکستان، از زمانی که با یک کودتای بدون خونریزی قدرت را در دست گرفته و محمد نواز شریف را از نخست وزیری برکنار کرد و به زندان فرستاد، تنش زدایی با همسایه ها و جهانیان بوده است به همین دلیل ملاقات وزرای خارجه این کشور و اسرائیل در استانبول را نمی توان اقدام و حرکتی شتابزده یا بدون برنامه به حساب آورد.

نگاهی به فعالیت های پاکستان در زمان ژنرال پرویز مشرف در ارتباط با هندوستان، ایران، افغانستان، امریکا و در نهایت اسراییل بیانگر این واقعیت است که اسلام آباد سعی کرده از حربه تنش زدایی به نحو مطلوبی بهره گرفته و از این طریق ضمن تقویت ارتباطات منطقه ای و بین المللی خود، به منافعی نیز دست یابد، به همین دلیل با نفی طالبان و القاعده که دارای پایگاههایی در پاکستان بودند خود را به امریکا و افغانستان نزدیک کرده و توانست منافع بسیاری بدست آورد. 

هم چنین با نزدیکی به دهلی نو، در تلاش است راهی برای حل مشکل دو کشور بر سر منطقه کشمیر بدست آورده و روابط هند و پاکستان را از حالت نه جنگ ـ نه صلح تغییر دهد. در این میان اسلام آباد که در زمان یکه تازی طالبان و القاعده در افغانستان روابطش با تهران تا حدودی خدشه دار شده بود سعی کرد به احیای این روابط پرداخته و خود را به ایران نزدیک کند. 

شاخص ترین اقدام پاکستان در ارتباط با ایران و هندوستان را می توان موافقت با احداث خط لوله گاز از طریق این کشور دانست که محور ارتباطی این کشور با تهران و دهلی نو می باشد. 

سیاست تنش زدایی ژنرال مشرف در این سال ها سود بسیاری برای پاکستان و شخص وی در پی داشته است زیرا از یک سو پاکستان را از جرگه کشورهای حامی و دوست تروریسم خارج ساخته و بار دیگر به جمع دوستان امریکا وارد کرد که همه ساله از کمک های خارجی واشنگتن بهره مند می شوند. از سوی دیگر به تغییر نگاه خصمانه کشورهای همسایه با اسلام آباد انجامیده و به تقویت دوستی و رابطه مثبت آنها منجر شد. 

با توجه به این روند، برقراری رابطه پاکستان با اسراییل را نمی توان اقدامی دور از ذهن تلقی کرد زیرا از سال ها قبل، ژنرال مشرف و بعضی از مقامات پاکستانی از نزدیکی به اسراییل پشتیبانی کرده و ذهنیت مردم این کشور و منطقه را در این راستا آماده کرده بودند. 

سخنان و مواضع سال های گذشته ژنرال مشرف و برخی از مقامات این کشور در ارتباط با ضرورت برقراری رابطه با اسراییل با واکنش های مختلفی مواجه شد ولی این واقعیت آشکار شد که در صورت تحقق چنین رویدادی دست به واکنش های حاد نخواهند زد و در حقیقت به توجیه آن اقدام خواهند پرداخت. 

از آن زمان همواره مردم پاکستان و منطقه چگونگی مواضع ژنرال مشرف را با اسراییل پی می گرفتند. این مساله برای ایران و هندوستان از اهمیت به سزایی برخوردار بود به این دلیل که ایران از دشمنان و مخالفین سر سخت اسراییل بشمار می رود اما هندوستان دوست و در حقیقت متحد تل آویو است. در حالی که این دو کشور ـ ایران و هندوستان ـ رابطه مطلوبی با هم دارند. 

هندوستان از تجربه اسراییل در مقابله با شورشیان کشمیر بهره گرفته و به این ترتیب موفق به مهار این گروه ها شده است.
ضمنا دهلی نو بخشی از نیازهای تسلیحاتی خود را از اسراییل تامین کرده و توانسته از حمایت این کشور برخوردار باشد در صورتی که موضع ایران در قبال اسراییل کاملا متضاد با هند است. در این میان برقراری رابطه احتمالی بین پاکستان و اسراییل می تواند منافع بسیاری برای اسلام آباد در پی داشته باشد. هر چند ممکن است تاثیر نا مطلوبی بر ارتباطات با تهران و یا برخی از کشورهای منطقه عربی خاورمیانه بگذارد. 

پاکستان در صورت دوستی با اسراییل قادر است از کمک های بیشتر امریکا و مساعدت های لابی قدرتمند یهودیان در این کشور بهره مند شده و رابطه مطلوب اقتصادی با اسراییل برقرار سازد. ضمن این که دخالت های اسراییل در امور داخلی پاکستان و تهدیداتی که متوجه تاسیسات هسته ای این کشور است کاهش یافته و یا بطور کلی از بین رود. 

ولی در سوی دیگر این قضیه که ایران قرار دارد شرایط کاملا به ضرر تهران خواهد بود به این دلیل که ایران یکی دیگر از دوستان خود را از دست داده و مرزهای یکی از همسایگانش به روی اسراییل گشوده خواهد شد. به این ترتیب محاصره ایران که توسط امریکا تقریبا قطعی شده از جانب اسراییل نیز کامل خواهد شد. 

در این شرایط زمزمه هایی هم درباره برقراری رابطه بین افغانستان و عراق با اسراییل به گوش می رسد. همان گونه که چنین مسایلی را در ماههای گذشته نسبت به پاکستان و اسراییل مشاهده کرده بودیم. 

اسراییل تمایل شدیدی به برقراری رابطه باکشورهای مسلمان دارد و از هر فرصتی برای تجدید نظر در روابط خود با این کشورها استفاده می کند. دوستی مقامات این رژیم با فلسطینی ها و گام هایی که اخیرا اسراییل در نوار غزه برداشته و طرحی که برای خروج ازمزارع شبعا در جنوب لبنان ارائه کرده نقش به سزایی در گرایش برخی از کشورهای مسلمان به تل آویو دارد زیرا به گفته پسر سرهنگ قذافی رهبر لیبی، زمانی که فلسطینی ها با اسراییل صلح کرده و آشتی می کنند دیگران نباید کاسه داغ تر از آش شده و بر طبل جنگ و ستیز با این رژیم بکوبند. 

امروزه در جهان سیاست، هر کشوری صرفا به فکر منافع خود است و آنچه سیاست و گرایش های حکومت ها را تعیین می کند منافع ملی آنهاست. ضمنا نیاز به ذکر این واقعیت است که در جهان سیاست، دوست همیشگی و یا دشمن ابدی وجود ندارد و همه روابط و دوستی ها و مخالفت ها نسبی است، اگر با این عینک به روابط میان کشورها نگاه کنیم قادر خواهیم بود منصفانه، منطقی و واقع بینانه به تجزیه و تحلیل مسایل بپردازیم.
با توجه به آنچه عنوان شد می توان به دلایل نزدیکی پاکستان و اسراییل پی برد. ولی این واقعیت را نیز نباید نادیده گرفت که هر گونه دوستی این کشورها با اسراییل به ضرر تهران بوده و ایران را در مخالفت با این رژیم در انزوا قرار خواهد داد. 

امروزه ایران در منطقه ای قرار گرفته که توسط دوستان و متحدان امریکا و اسراییل احاطه شده است. شواهد امر نشان از این واقعیت دارد که این وضعیت به نفع تهران نخواهد بود. زیرا در یک سوی ایران، کشوری نظیر ترکیه قرار دارد که با وجود این که حزب اسلام گرای عدالت و توسعه قدرت را در آن در دست دارد ولی این حزب به بزرگترین متحد و حامی اسراییل تبدیل شده و نقش عمده ای در تنش زدایی میان این رژیم با کشورهای مسلمان دارد. 

همین کشور بود که پاکستان و اسراییل را به هم نزدیک کرده و یا اسراییل و جمهوری آذربایجان را در یک راستا قرار داد.
در سوی دیگر، کشورهای محافظه کار عرب قرار دارند که از وضعیت جدید ایران چندان دلخوش نبوده و با وجود این که دوست و متحد امریکا هستند از نزدیکی به اسراییل نیز ابایی ندارند. 

آنچه درمنطقه خاورمیانه و خلیج فارس و در همسایگی ایران می گذرد بیانگر این واقعیت است که اگر تهران می خواهد موقعیت و جایگاه خود را حفظ کند نیازمند تجدید نظر در برخی سیاست ها و روش هاست. 

تجربه سالیان نه چندان دور نشان از این مساله دارد که برخوردهای آمرانه و گفتمان تحلیلی و غیر بهداشتی، راهگشا و کارساز نبوده و قادر به پیشبرد اهداف در این مقاطع نیست.

آدرس خبر http://www.aftabnews.ir/vdcg3x9akz9qq.html

يكشنبه 6 شهريور 1384 - ساعت 16:34

 حسن فتحی: در شرایطی که گام های نهایی برای تدوین پیش نویس قانون اساسی در عراق برداشته شده و کردها و شیعیان عضو کمیسیون تدوین قانون اساسی موفق به جلب موافقت عرب های سنی در زمینه چارچوب این پیش نویش شده اند به یکباره مقتداصدر دست به حادثه آفرینی در شهر نجف و برخی مناطق شیعه نشین زده و به آشفته کردن اوضاع و رویا رویی با دیگر گروههای شیعه می پردازد.

این ذهنیت در ارتباط با عراق وجود دارد که در صورت تصویب قانون اساسی دایم این کشور و حمایت مردم و احزاب و گروه های از آن، راه برای استقرار نظم و آرامش در عراق هموار شده و گروههای تروریستی که برخی از آنها از سوی بعضی کشورهای همسایه عراق پشتیبانی می شوند در سراشیبی سقوط و نابودی قرار خواهند گرفت. لذا در چنین مقطعی که تلاش وسیعی برای آشتی ملی و تقویت دولت و ارکان حکومتی عراق صورت می گیرد حادثه آفرینی در مناطق شیعه نشین و حمله به دفاتر مجلس اعلا و سازمان بدر سوال برانگیز بود و این سوال را به وجود می آورد که این اقدامات با چه اهدافی صورت می گیرد و مقتداصدر و گروهش که متعهد شده بودند که دست از اقدامات تروریستی برداشته و مبارزه سیاسی را پیش بگیرند به یکباره قد علم کرده و به جان دیگر گروه های شیعه بیفتند؟
اقدامات گروه مقتداصدر دراین مقطع، بزرگترین لطمه را به شیعیان و اعتبار آنها وارد آورده و می تواند آنها را در حالی که شیعیان نیاز به وحدت و یکپارچگی دارند با مشکل مواجه سازد.
از سال 1932 که عراق به استقلال دست یافت تاکنون شیعیان که اکثریت جمعیت این کشور را تشکیل می دهند همواره از قدرت کنار بوده اند. اگر چه دو قانون اساسی پیشین این کشور که در زمان حکومت پادشاهی و پس از کودتای عبدالکریم قاسم و استقرار جمهوری در عراق تصویب شده به اجرا گذارده شدند بر همزیستی کردها، شیعیان و اهل سنت تاکید شده بود ولی عملا در این سالها توجهی به کردها و شیعیان نشده و خواسته های آنها نادیده گرفته می شد. لذا امروزه در پی سقوط رژیم بحث عراق و صدام حسین که زمینه مساعدی برای دستیابی این گروه ها به حقوق قانونی خود فراهم گردیده هر گونه اقدام سیاسی نظامی که مانع این روند باشد آب به آسیاب دشمن ریختن است و باید به شدت سرکوب شود. در این راستا اقدامات مقتداصدر از همان ابتدا مشکوک بوده و به ضرر شیعیان تمام شده است.
نقش او و گروهش در ترور خویی و اتهاماتی که به آنها در ارتباط با ترور حکیم وارد است چهره نامطمئن و تا حدودی مشکوک از مقتداصدر و افرادش ارائه کرده است لذا آنچه در این روزها از آنها در نجف و دیگر شهر های شیعه نشین دیده می شود حرکتی برخلاف منافع شیعیان و روند استقرار نظم و آرامش در عراق بوده و در راستای منافع دشمنان عراق است.
اگر قرار است عراق در چارچوب اهداف و خواسته های مردمش رشد کرده و به آرامش دست یابد باید اجازه یکه تازی و حادثه آفرینی به افراد و گروه های مشکوک الهویه را نداده و آنها را مهار کرده و یا وادار به حرکت در چارچوب قانون نماید. به این دلیل که تنها راه رشد و پیشرفت در چنین جوامعی حرکت در چارچوب قانون و رعایت حقوق دیگران است.
عراق باید پس از تصویب قانون اساسی، در راه خلع سلاح عمومی قدم برداشته و به صورتی قاطع با تمامی گروهها و دسته جاتی که مخل آسایش و نظم عمومی هستند برخورد شود. ادامه فعالیت و بقای عناصری نظیر مقتداصدر و یا مصعب زرقاوی نادیده گرفتن کسانی است که معتقد به قانون و قانونمداری بوده و می خواهند دموکراسی و نظم، جایگزین بی قانونی و آنارشیسم شود. اگر چه توطئه و طرح مقتداصدر در نجف و دیگر مناطق شیعه نشین خنثی شد اما توانست برای مدتی افکار عمومی داخلی عراق و منطقه را بر خود جلب کرده و بر روند تدوین قانون اساسی سایه بیندازد.
هر چند این احتمال وجود دارد که در روزهای آینده که قانون اساسی به پارلمان عراق ارجاع و یا به همه پرسی گذارده می شود گروه های تروریستی و مخالف دست به اقداماتی برای ایجاد آشوب زده و بر دامنه فعالیت های خود بیفزایند اما در چنین شرایطی هر گونه حرکت در جهت ایجاد آشوب به نفع مخالفین دموکراسی و صلح در عراق بوده و باید با آن مقابله کرد. حال اگر این اقدامات از سوی مقتداصدر و یارانش باشد یا زرقاوی و طرفداران صدام حسین.

آدرس خبر http://www.aftabnews.ir/vdcd590yts0zf.html

پنجشنبه 10 شهريور 1384 - ساعت 11:17

 حسن فتحی: ترور رفیق حریری نخست وزیر پیشین لبنان که مخالف دخالت های سوریه در کشورش بود موجی را در لبنان به راه انداخت که به خروج بلادرنگ و شتابزده ارتش سوریه از این کشور انجامید.

سوریه در پی جنگ داخلی لبنان که در سال 1975 بین فالانژها و فلسطینی ها آغاز شد با مجوز اتحایه عرب اقدام به اعزام نظامیان خود به این کشور کرد تا مانع گسترش جنگ شود اما در عوض تلاش برای برقراری صلح و آرامش به اشغال لبنان پرداخته و عملا کنترل این کشور را در دست گرفت به گونه ای که مسئولین لبنانی باید تابع سیاست های دمشق بوده و خود را با این سیاست ها هماهنگ می ساختند. 

خروج ارتش اسراییل از مناطق اشغالی جنوب لبنان در زمان نخست وزیری باراک این ذهنیت را به وجود آورده بود که این کشور از این پس نیازی به حضور ارتش و نظامیان سوری در لبنان نخواهند داشت ولی دمشق که خود را در لبنان یکه تاز و بلا رقیب می دید از طریق گروه ها و سازمان های وابسته سیاسی ـ نظامی نظیر جنبش امل و حزب الله اعضا قدرت را در دست گرفته و از پشت صحنه به اداره کردن لبنان پرداخت. 

مشکل زمانی آغاز شد که مخالفت های داخلی با دخالت های آشکار و نهان سوریه و متحدانش شدت گرفته و جامعه جهانی نیز خواستار پایان یافتن اشغال لبنان توسط ارتش سوریه شد. در لبنان موافقین و مخالفین سوریه در حقیقت پشت سر امیل لحود رییس جمهوری و رفیق حریری نخست وزیر صف آرایی کرد ه بودند که در همین رابطه حریری و هیات دولت لبنان در اعتراض به دخالت های دمشق استعفا داده و از قدرت کناره گرفتند. اما در حالی که طرفداران سوریه در راه افزایش دوره ریاست جمهوری امیل لحود و طرد کامل مخالفین برنامه ریزی می کردند شورای امنیت سازمان ملل با تلاش امریکا و فرانسه قطعنامه 1559 را به تصویب رساند که در آن بر خروج بلادرنگ و بی قید و شرط ارتش سوریه از لبنان، خلع سلاح کلیه گروه های شبه نظامی از جمله حزب الله و بازگشت دموکراسی به این کشور تاکید شده بود. 

اگر چه دمشق و متحدانش لب به اعتراض گشوده و درصدد مقاومت در برابر سازمان ملل و امریکا و فرانسه بر آمده بودند ولی روشی که رفیق حریری در پیش گرفته بود به تحکیم مواضع مخالفین کمک به سزایی کرد اما در روزی که قرار بود رفیق حریری در پارلمان لبنان اعتراض خود را علنی کرده و به مخالفت با طرح سوریه و طرفدارانش درباره تمدید دوران ریاست جمهوری امیل لحود بپردازد هدف یک اقدام تروریستی ناجوانمرانه قرار گرفته و جان خود را از دست داد.
همان زمان مشخص بودکه سوریه و دوستانش در این اقدام ناجوانمردانه دست داشته و از پشت صحنه این جریان را هدایت کرده اند.
ترور رفیق حریری آثار بسیار مثبتی را در لبنان بر جای گذارد که خروج شتابزده ارتش نیروهای امنیتی سوریه و موفقیت جناح متمایل به او در انتخابات پارلمانی لبنان از آن جمله بوده ولی در مقطع کنونی این کشور باید دو مشکل دیگر را نیز با درایت حل کند که شامل خلع سلاح کلیه گروه های شبه نظامی از جمله حزب الله و یافتن عاملین ترور رفیق حریری می شود. 

به نظر می رسد امروزه شرایط در لبنان برای خلع سلاح گروه های شبه نظامی که حمایت خارجی ها را پشت سر خود دارند مهیا نیست ولی از آنجا که افکار عمومی مردم لبنان و منطقه بدنبال یافتن عاملین ترور رفیق حریری است گروه های تحقیق کننده می توانند راحت تر به فعالیت بپردازند. در این شرایط بازداشت 5 نفر از مقامات بلند پایه سابق امنیتی لبنان که حامی سوریه بودند در ارتباط با ترور حریری از یک سو بر این واقعیت که دمشق و دوستانش در این حادثه دست داشتند صحه گذارده و از سوی دیگر مشخص ساخت که سوریه و متحدانش برای حفظ منافع خود در لبنان حاضرند دست به هر جنایتی بزنند. 

بازداشت مقامات پیشین امنیتی لبنان از جمله رییس گارد ریاست جمهوری این کشور به منزله تایید نظریات رهبران مخالف لبنانی بود که از همان ابتدا خواستار برکناری و تغییر مسئولین امنیتی این کشور بودند. 

افشای این مساله می تواند ضدیت مردم لبنان را با سوریه تشدید کرده و بخشی از جنایات دمشق را در این کشور آشکار سازد اما مردم لبنان باید به هوش باشند تا عوامل سوریه که در کشورشان فعال هستند با اقدامات تروریستی و بمب گذاری، اوضاع را آشفته نکرده و اتحاد و همبستگی آنها را از بین ببرند زیرا سوریه و دوستانش در لبنان مارهای زخم خورده ای هستند که برای جلوگیری از موفقیت لبنانی ها و متوقف کردن روند دموکراتیک در این کشور حاضرند دست به هر اقدامی زده و این کشور را حتی با جنگ داخلی مشابه آنچه در سال 1975 روی داد مواجه سازند.

شنبه 12 آذر 1384 - ساعت 17:40

 حسن فتحی: ناتو دست به تحرکات بسیاری در اطراف ایران زده و فعالیت خود را در کشورهای همسایه افزایش داده است.

 به گونه ای که به نظر می رسد در صورت استمرار این اقدامات، شاهد حضور ناتو در اطراف ایران و محاصره این کشور توسط اعضای سازمان نظامی اتلانتیک شمالی باشیم.
پس از مسایلی که در روزهای گذشته درباره جزایر ایرانی در خلیج فارس از سوی مسئولین شورای همکاری عنوان شده و در پی آن تاکید بر واگذاری پایگاه به امریکایی ها در صورت حمله به ایران، این بار شاهد اعلام مواضع جدیدی از سوی شیفر دبیر کل ناتو هستیم که در کنفرانس نقش ناتو در امنیت منطقه خلیج فارس عنوان شده است. وی صراحتا بر این مساله تاکید می ورزید که با توجه به نقش ناتو در برقراری صلح و ثبات در مناطق مختلف جهان این پیمان می تواند با کشورهای منطقه خلیج فارس برای برقراری صلح و ثبات در منطقه همکاری گسترده ای داشته باشد. هم چنین وی اعلام می دارد که کشورهای منطقه می توانند با توجه به منافع ملی و مشترک خود به صورت گروهی یا تنها به عضویت ناتو در آیند.
آنچه از جانب دبیر کل ناتو عنوان شده و با حمایت ضمنی کشورهای عرب عضو شورای همکاری مواجه گردیده می تواند سبب گسترش دامنه فعالیت ناتو در خلیج فارس شود و این پیمان نظامی هم چون کمربندی ایران را در بر بگیرد.
ایران در سال های قبل از پیروزی انقلاب اسلامی از اعضای پیمان نظامی سنتو بوده و از طریق ترکیه به ناتو و از جانب پاکستان به پیمان نظامی سیتو متصل بود. به همین دلیل پس از خروج انگلیس از خلیج فارس در سال 1971 به عنوان یکی از ستون های دوقلوی حافظ منافع امریکا در منطقه، مسئولیت ژاندارمری را در خلیج فارس عهده دار شد.
اما انقلاب اسلامی شرایط جدیدی را در منطقه به وجود آورد که از بین رفتن سنتو و شکل گیری شورای همکاری خلیج فارس شامل6 کشور عرب حاشیه جنوبی خلیج فارس از آن جمله بود. در این سال ها همواره بر این مساله تاکید شده بود که یک کمربندی نظامی و امنیتی اطراف ایران کشیده شود تا امریکا بتواند به نوعی تهران را مهار کند.
چالش بین واشنگتن و تهران در سال های اخیر شدت گرفته و با تحولاتی که در عراق و افغانستان روی داده شرایط جدیدی به وجود آمده است در این شرایط ناتو در منطقه فعال تر شده و با ورود به حیاط خلوت روسیه، گام های بزرگی در راستای گسترش برداشت که در این ارتباط گفته می شود قرار است جمهوری های آذربایجان و گرجستان به عضویت ناتو در‌ آیند که در آن صورت ناتو می تواند تا دریای خزر گسترش یابد.
در سوی دیگر، باید به حضور ناتو در افغانستان وتلاش برای فعال شدن در پاکستان و خلیج فارس اشاره کرد که در این صورت قادر خواهند بود از هر طرف ایران را تحت فشار قرار دهند.
موضوع گسترش ناتو و یا ایجاد کمربند امنیتی پیرامون ایران مساله جدیدی نیست که پس از حوادث افغانستان وعراق ضرورت آن حس شده باشد بلکه از سال ها قبل قرار بود اقداماتی در این راستا صورت بگیرد. ولی به نظر می رسد آنچه در اجلاس نقش ناتو در امنیت منطقه خلیج فارس از سوی دبیر کل این اتحادیه نظامی عنوان شده گامی جدید برای محقق ساختن خواسته ای است که بیش از یک دهه از مطرح کردنش می گذرد. اما این سوال مطرح است که کشورهای شورای همکاری با ورود به ناتو و یا همراهی با دشمنان ایران چه اهدافی را پی می گیرند و چگونه می توانند آرامش را به این منطقه باز گردانند؟

چهارشنبه 9 شهريور 1384 - ساعت 13:00

حسن فتحی: در طول سال هایی که ایران سعی کرده در قالب سیاست نه شرقی – نه غربی،‌ روابط خارجی خود را با کشورهای مختلف تنظیم کند با افراد و کشورهای گوناگونی رابطه برقرار شده که برخی از این رابطه ها که متاسفانه با حمایت های غیرمنطقی همراه بوده نفعی برای ایران در پی نداشته است.

هر کشوری در ارتباط با منافع داخلی، تمامیت ارضی و منافع ملی خود اقدام به برقراری رابطه با دیگران می کند که در این میان معمولا فقط چند کشور را می توان وارد جرگه متحدها و دوستان استراتژیک کرد. کسانی که به جرگه متحدان و دوستان وارد می شوند باید شرایطی را دارا باشند که مفید به حال طرفین باشد. در این وادی ارتباطات نمی تواند یک طرفه بوده و یا با سوء استفاده همراه باشد به این دلیل که طرفین باید ویژگی هایی را دارا باشند که برای تمام طرف های ذینفع مفید و کارآمد باشد. 

حال سئوال این است که آیا این شرایط و پارامترها از سوی تهران رعایت شده یا این که کشورها و کسانی به این جمع پیوسته اند که در ظاهر از مواضع و سیاست های ما حمایت و پشتیبانی کرده اما در عمل، از این مواضع عدول کرده اند؟
سوریه نمونه بارزی از این کشورهاست که از سوی دستگاه دیپلماسی ایران به عنوان متحد استراتژیک برگزیده شده اما بارها مقامات دمشق اعلام کرده اند که آنها خود را عرب می دانند تا دوست و متحد ایران. سوریه در عمل نیز نشان داده که رابطه با تهران را یک طرفه دانسته و صرفا به فکر کسب منافع است. بیان یک مسأله غیرقابل انکار می تواند افشاگر غیرقابل اتکا بودن دمشق باشد. 

سوریه همواره و به دفعات از مواضع امارات در قبال 3 جزیره ایرانی خلیج فارس پشتیبانی کرده و به تایید این ادعاها پرداخته است. حال این سئوال پیش می آید که این چه رابطه استراتژیک و چه اتحادی است که یک طرفه بوده و به نفع طرف مقابل باشد؟ از دیگر کشورها و افرادی که برخی از جناح های ایرانی تمایل بیش از حدی برای نزدیکی به آنها از خود نشان می دهند باید به کاسترو و چاوز اشاره کرد که در آن سوی اقیانوس ها در همسایگی آمریکا قرار دارند. گفته می شود قرار بوده دکتر احمدی نژاد رئیس جمهوری جدید برای نشان دادن مواضع ضد آمریکایی خود در سفر به نیویورک برای حضور در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل، ابتدا به ونزوئلا و کوبا رفته و پس از ملاقات و مذاکره با چاوز و کاسترو راهی آمریکا شود.
اگرچه پرونده سیاسی و فعالیت های فیدل کاسترو مشخص است اما مقوله چاوز به هیچ وجه با کاسترو قابل مقایسه نیست. زیرا او را بهتر است با آگوستینو پینوشه حاکم نظامی پیشین شیلی مقایسه کرد تا با کاسترو و یا سالوادور آلنده.
متاسفانه عده ای در ایران سعی دارند از هوگو چاوز سرهنگ چترباز پیشین کودتاچی ونزوئلا و رئیس جمهوری این کشور چهره ای انقلابی، ضد آمریکایی و طرفدار ملت های تحت ستم ترسیم کرده و به مردم تحمیل کنند. هدف از ارائه چنین چهره ای از چاوز در حقیقت توجیه رابطه گسترده و غیرقابل توجیه با کسی است که چنین وانمود می کند که رابین هود قاره آمریکا است. 

نگاهی به فعالیت ها و زندگی سیاسی چاوز بیانگر این واقعیت است که او در عوض این که یک چهره انقلابی و مردمی باشد، نظامی کودتاگری بوده که برای در دست گرفتن قدرت از همان شیوه ای استفاده کرده که پینوشه در شیلی سالوادور آلنده رئیس جمهوری چپگرای این کشور را از بین برده و قدرت را قبضه کرد. چاوز در زمانی که پرز رئیس جمهوری ونزوئلا بود دست به کودتای نظامی زده و با هواپیما به کاخ ریاست جمهوری حمله ور شده و اقدام به بمباران کاخ کرد. هدف او به قتل رساندن رئیس جمهوری و در دست گرفتن قدرت بود. اما کودتایش با شکست مواجه شده و به تبعید رفت. پینوشه نیز از همین شیوه علیه آلنده بهره گرفت اما او موفق شد در بمباران کاخ ریاست جمهوری شیلی، آلنده و یارانش را به قتل رسانده و قدرت را از آن خود کند. 

هر چند چاوز پس از بازگشت از تبعید توانست از طریق انتخابات به ریاست جمهوری برسد اما نمی توان کسی را که از حربه های غیرمشروع برای کنار زدن رقیب استفاده کرده و در اقدامی ناموفق جان عده ای را گرفته، چهره ای انقلابی و مردمی به حساب آورد. به همین دلیل باید به صراحت اعلام کرد که اگر چاوز صرفا به دلیل شعارهای ضد آمریکایی که می دهد انقلابی و ضدامپریالیست است باید پینوشه را نیز انقلابی و مردمی دانست. 

چاوز حتی با چهره هایی نظیر رئیس جمهوری چپگرای پیشین گرانادا و حاکم نظامی پاناما که با لشکرکشی آمریکا در زمان ریاست جمهوری ریگان از قدرت برکنار شدند قابل مقایسه نیست. ایجاد پرونده انقلابی برای چاوز و تحمیل او به عنوان یک چهره مردمی و ضدامپریالیست در حقیقت اقدامی برای سرپوش گذاردن بر برخی ارتباطات و حمایت های غیرقابل توجیه از کشورها و کسانی است که در مقاطع حساس و سرنوشت ساز به ایران پشت کرده و همچون سوریه به جبهه رقیب می پیوندد.

http://www.aftabnews.ir

آدرس خبر http://www.aftabnews.ir/vdccs1q2bxqss.html

دوشنبه 30 آبان 1384 - ساعت 22:24

حسن فتحی: این انتظار وجود داشت که باتوجه به انتقادها و اعتراضاتی که از سوی دکتر احمدی نژادو هم فکران وی به دولت‌های قبلی و نحوه گزینش و چینش نیروها و مسئولین می‌شد در دولت جدید شاهد تکرار همان مسایل نباشیم. ولی شواهد امر حکایت از این واقعیت دارد که گویااعتراضاتی که صورت می گرفت صرفا متوجه دیگران بوده و دار و دسته کنونی می توانند آن گونه که مایل هستند عمل کنند.

 همین مساله سبب گردیده دایره انتخاب مسئولین و مدیران بسیار تنگ و محدود  شده و درصد غیر خودی‌ها افزایش چشمگیری یابد.

 به گونه‌ای که این ذهنیت در میان مردم قوت گرفته که در ایران با قحط الرجال مواجه هستیم و افراد کارآمدی برای در دست گرفتن مسئولیت‌ها وجود ندارند در صورتی که واقعیت ها خلاف این است و دایره تنگ انتخاب مسئولین موجب شده شاهد افزایش بی رویه حضور بستگان و فامیلها در مسئولیت‌های مختلف باشیم. 

در کنار فامیل‌ها و بستگان که از برادران و خواهران آغاز و به شوهران و همسران ختم شده باید به بهره گرفتن از افراد بی تجربه و بسیار جوان اشاره کرد که تحت عنوان جوانگرایی صورت می‌گیرد.
در این ارتباط می توان به حضور خانواده و بستگان اعضای شورای شهر تهران در استانداری، یا شوهران در سازمان حفاظت محیط زیست و برادران و خواهران در مسئولیت‌های نظیرمشاوران و ریاست دفتر و امثالهم اشاره کرد. 

هر چند جوانگرایی اقدامی مفید بوده و مورد تایید است اما این مساله زمانی می تواند راهگشا باشد که جوان‌ها در کنار با تجربه‌ها به کار گرفته شوند تا تلفیق جوانگرایی و تجربه روند امور را تسریع کند. این مساله خصوصا در جایی مثل بورس واقعا تاثیرگذار بوده و می تواند مثبت تلقی شود. 

این یک واقعیت انکار ناپذیر است که اوضاع در بورس و بازار سرمایه چندان رو به راه نیست و همراه با فرار مغزها، فرار سرمایه‌ها هم رونق گرفته است لذا در چنین شرایطی نیاز به افراد کار آمد و کار کشته است که بتواند آرامش و ثبات را به بازار سرمایه و سیاست بازگردانند. به همین دلیل تا زمانی که دایره انتخاب مسئولین تنگ است نارسایی ها هم ادامه یافته و از دامنه مشکلات کاسته نخواهد شد. برای حل این مشکل نیاز به وسیع‌تر کردن دایره انتخاب و حرکت در راستای تقویت شایسته سالاری به جای فامیل سالاری داریم.

پنجشنبه 13 بهمن 1384 - ساعت 21:13

 حسن فتحی: ایران در برنامه هسته ای خود به روسیه و چین دل خوش کرده بود. ولی حوادث چند روز گذشته نشان داد که یا به بیراهه می رفتیم یا این که به قولی سوراخ دعا را گم کرده بودیم زیرا در آخرین دقایق و لحظات مشاهده شد که تمامی رشته هایمان در این سال ها پنبه شده و نمی توان با طناب مسکو و پکن در چاه رفت.

البته اگر از همان روزهای اول دست اندرکاران و تصمیم گیرندگان اندک اطلاع و آشنایی از روابط و برنامه های جهانی داشتند می توانستند چنین روزی را پیش بینی کرده و به قول معروف تمامی تخم مرغ های خود را در یک سبد نچینند.
عده ای در ایران زمانی که با مخالفت نسبت به نزدیکی بیش از حد به روسیه و چین مواجه می شدند برای توجیه قضیه اعلام می کردند که این دو کشور دارای حق وتو در شورای سازمان ملل بوده و حاضرند از این امتیاز و حق که سال ها از سوی ایران نامشروع عنوان می شد به نفع تهران و برنامه های هسته ای ایران استفاده کنند. اما آنچه در اجلاس لندن و نشست شورای حکام آژانس روی داد به این واقعیت صحه گذارد که از ابتدا به بیراهه رفته ایم.
مشکل اعتمادی نیست که به چین و روسیه شده زیرا بسیاری از مسایل قابل برگشت است ولی آنچه قابل برگشت نیست ورشکستگی بسیاری از تولید کنندگان داخلی، تجار و افراد و شرکت هایی است که به دلیل ورود بی رویه اجناس و کالاهای بنجل چینی که از طریق کانال های خاصی به ایران وارد شد سرمایه خود را بر باد دادند. چند روز قبل اعلام شد که چینی ها در بزرگراه تهران – شمال سرمایه گذاری می کنند و یا قرار است در جاده سازی فعال شوند.
البته آنچه اعلام می شود و به اطلاع مردم می رسد اندکی از هزاران امکانات و پروژه ای است که صرفا به دلیل وعده پوچ پکن در اختیار چینی ها قرار داده شده است. ولی جالب است که در همین حال عده ای شعار استقلال و حفاظت از منافع ملی می دهند. در حالی که اگر به صورت دقیق و کارشناسانه توافق هایی که با روس ها و چینی ها صورت گرفته را موشکافی و بررسی کنیم این واقعیت آشکار خواهد شد که متاسفانه امتیازاتی به این کشورها داده ایم که اگر از همان ابتدا به غربی ها می دادیم امروزه این مشکلات را نداشتیم و موفق تر بودیم

حسن فتحی: هنوز چهل روز از سانحه هوایی دلخراش سی 130 نگذشته بود که یک هواپیمای فالکن نیروی هوایی سپاه نیز سقوط کرده و تعدادی از فرماندهان رده بالای سپاه پاسداران در این حادثه جان خود را از دست می دهند.

با توجه به شتابی که سقوط ها در پیش گرفته باید در انتظار سقوط های دلخراش تر دیگری باشیم زیرا به نظر نمی رسد در این مقطع زمانی اراده ای برای نوسازی و تجهیز ناوگان هوایی کشور وجود داشته باشد.

هر چند یکی از مهم ترین موانعی که بر سر راه نوسازی و تجهیز ناوگان هوایی کشور وجود دارد تحریم ایران از سوی امریکاست که دیگر کشورها نیز ناگزیر به تبعیت از آن شده اند اما به نظر می رسد بخشی از نارسایی ها و ناملایمات نیز ساخته دست داخلی ها بوده و نشان از عدم لیاقت و ناتوانی دست اندرکاران داخلی دارد.

همواره در پی سقوط هواپیماها، یکی از مسائلی که مطرح می شود یافتن دلایل آن و بررسی جعبه سیاه است که معمولا بدون نتیجه ای به پایان می رسد و مردم در جریان علل سوانح قرار نمی گیرند. ولی این دلایل هر چیزی که باشد به نظر نمی رسد چندان ارتباطی به مردم داشته باشد زیرا نارسایی سیستم ناوبری هوایی، خطای خلبان، فرسودگی هواپیماها و ناتوانی عوامل برج های کنترل و مسائل و مشکلاتی که اغلب فرودگاه های کشور دارند که عمده مسائل مربوط به سقوط هواپیما ها را شامل می شود مسائلی نیستند که رفع آنها از عهده مردم بر آید و از آنجا هم که توجهی به خواسته ها و مسائل مردم نمی شود و در حقیقت گوش شنوایی برای رسیدگی به این موارد و جود ندارد بیان این امور دردی را دوا نمی کند.

در این میان به نظر می رسد خطوط قرمزی که درباره اطلاع رسانی به مردم رعایت می شود و فقط در حد ارسال چند پیام تسلیت و هم دردی به تشریح مسائل پرداخته می شود در تمامی مراحل مورد توجه قرار گرفته و سعی می شود واقعیت ها حتی به اطلاع مسئولین رده های پایین تر برسد. لذا عدم اطلاع رسانی عمومی از علل سقوط هواپیما ها بهترین فرصت را در اختیار دست اندرکاران امور هوایی قرار داده تا آن گونه که مایل هستند جان مردم و حتی مسئولین را به خطر بیندازند. یعنی اراده ای فراتر از خواست مردم و حتی نمایندگان مجلس وجود دارد که اجازه نمی دهد واقعیت ها آشکار شود.

ممکن است یکی از دلایل عدم اطلاع رسانی شفاف، جلوگیری از آشکار شدن واقعیت های ملموس و خطرناکی باشد که گریبان سیستم هوایی را گرفته است زیرا در صورت اطلاع مردم، پروازها و خطوط ایرانی با نوعی تحریم مواجه شده و آنها تمایلی به استفاده از هواپیما نداشته باشند.

این یک واقعیت انکار ناپذیر است که سیستم هوایی ایران نیاز به تغییر و تحول اساسی دارد. این تحول صرفا محدود به هواپیماها نمی شود بلکه از فرودگاه ها گرفته تا خلبان ها و سیستم های ناوبری باید نوسازی شده و به علوم روز مجهز شوند. به این دلیل که از صدر تا ذیل این مسائل با فقدان مدیریت، ناکافی بودن آموزش، فرسودگی سیستم ها و سوء استفاده ها مواجه است که همه آنها دست به دست هم داده و به بلای جان مردم و مسئولین تبدیل شده است.

آنچه مطرح است این است که چه کسی و کدام سازمان وارگان مسئول پیدایش این وضعیت ناگوار برای سیستم هوایی کشور هستند؟ وضعیتی که برای فرودگاه امام به وجود آمد حکایت از مسائل حاد و پیچیده ای دارد که با انگ امنیتی سعی شده بر روی آنها سرپوش گذارده شود.

ولی سوال این است مردمی که جانشان در معرض انواع و اقسام خطرها قرار دارد چرا نباید در جریان واقعیت ها ملموس قرار بگیرند؟

برخوردی که با مردم و جامعه در این رابطه می شود مشابه برخورد با جامعه ای عقب مانده و ناآگاه است که قادر به تصمیم گیری درباره سرنوشت و مصالح خود نیست. در حالی که واقعیت ها با آنچه عده ای تصور می کنند کاملا مغایر است و باید به مردم اعتماد کرده و اجازه نداد با ایجاد محدودیت های اطلاع رسانی بیش از این جان مردم را به خطر انداخت

بارها گفته و نوشته ام که آنچه در قالب هدیه قرار بود به روزنامه نگاران داده شود چیزی نبود که بتواند باری از روی دوش آنها بردارد. ولی برای کسانی که چشم به این هدیه دوخته بودند می توانست مفید باشد. اما در این میان هم در زمان قبلی ها و هم در دوران کنونی ها، کسانی ضرر کرده اند که مستقل بوده و می خواهند در عرصه اطلاع رسانی مستقل باقی بمانند.
اگر قرار بود بنده و امثال بنده وابستگی به یکی از جناح ها را پیشه کنیم که حال و روزمان بهتر از این بود ولی باید همیشه چوب استقلال خودمان را به خوریم به طوری که نه در انجمن صنفی جایی داشته باشیم و نه در ارشاد و این طرفی ها. روزی از سوی انجمن صنفی عده ای را به سفر لبنان و سوریه می برند که اطلاعی از تاریخچه این دو کشور ندارند و عمدتا خبرنگاران حوزه های غیر سیاسی و غیر بین الملل هستند و یا وزارت ارشاد و معاونت رسانه ای به افرادی بها می دهد که از سه روزنامه نامبرده بوده و به آقایان نزدیک هستند. در این وادی خدا به داد تمامی روزنامه نگارانی برسد که می خواهند استقلال خود را حفظ کنند. آنها باید بسوزند و بسازند و امیدوار باشند انشاالله کسانی در راس امور مطبوعات و رسانه ها قرار بگیرند که دوری یا نزدیکی به فلان کس و فلان جناح ملاک تصمیم گیریشان نباشد.

همین چند سال قبل بود که در هندوستان سرزمین هفتاد و دو ملت که در هر گوشه اش ملتی با زبان و مسلک خاصی زندگی می کند شاهد حمله هندوهای افراطی به مسجدی بودیم که سال ها قدمت داشته و متعلق به دوران حاکمیت مغول های مسلمان بر این سرزمین بود. هندوها با وجود مخالفت دولت به مسجد بابری یورش برده و پس از تخریب آن درصدد احداث و ایجاد معبدی برای خود برآمدند. ولی با گذشت سال ها از این واقعه نه هندوها توانسته اند مسجد خود را در خرابه های مسجد بابری احداث کنند و نه این که مسلمانان قادر به احیای مسجد بوده اند. آنچه بر جای مانده ویرانه ای است که برای مسلمانان و هندوها حائز اهمیت است. این حادثه چندی پیش به صورت دیگری در شهر قم روی داد که واکنش های متفاوتی را در پی داشت. ولی علما و مراجع چشم خود را به روی آن بستند.
اگر در حمله به مسجد بابری هندوها نقش داشتند ولی در حمله به حسینیه شریعت قم و تخریب آن مسلمانانی دست داشتند که معتقدند ناب ترین اندیشه اسلامی را دارا هستند.
برخی مدعی هستند که بر سر این حسینیه اختلافی با شهرداری و اوقاف و دیگر سازمان های دولتی وجود داشته است ولی چه کسی می تواند ثابت کند کسانی که دست به تخریب حسینیه شریعیت قم زدند ماموران دولتی بودند؟
آنچه بر سر حسینیه شریعت قم آمد به مراتب وخیم تر از ماجرای مسجد بابری بود زیرا در هندوستان دو گروهی به جان هم افتادند که دارای اختلافات اساسی و زیربنایی هستند اما در قم عده ای مسلمانان را به جان مسلمانان انداختند صرفا با این هدف که مخالف دراویش و تفکر گنابادی ها بودند. ولی در این میان آنچه تاسف بار است و باید از آن شرمنده شد سکوت مراجع دینی و علما نسبت به این اقدام غیرانسانی بود. در حالی که در طول تاریخ مراجع و علما همواره حامی مردم بوده و بیوت آنها برای همگان ایمن بوده است اما امروزه حسینیه توسط مسلمانان تخریب می شود و برای توجیه هم مسایلی عنوان می گردد که قابل قبول نیستند.

ممکن است عده ای عنوان کنند که او توانست یک گل به ثمر برساند ولی به جرأت می توان اعلام کرد که اگر تیم پابرهنه های قرچک ورامین در مقابل تایوان به میدان می رفت نتیجه بهتری کسب می کرد و یا این که اگر اجازه می دادند بازیکنان بازی واقعی و اصلی خود را به نمایش بگذارند ایران موفق تر بود. ولی زمانی که قرار است همه توپ ها در خط حمله به علی دایی ختم شود تا او اسطوره شود نتیجه ای بهتر از این به دست نمی آید.
این یک واقعیت انکارناپذیر است که تا زمانی که سایه مثلث برانکو، دادکان،‌ دایی بر سر تیم ملی فوتبال قرار دارد شرایطی بهتر از این نخواهیم داشت و روز به روز افول خواهیم کرد.
زمانی که در تمامی زمینه ها و ارکان ها شاهد پارتی بازی و رفیق بازی هستیم اوضاعمان بهتر از این نخواهد بود. آنچه در این میان جالب توجه است این است که ادعا می کنیم با این پیرمردها قرار است در جام جهانی به مرحله دوم صعود کرده و از پس تیم های پرتغال مکزیک و حتی آنگولا برآییم. این گونه نگاه و برخورد با تیم ملی که در خواب خرگوشی است خیانت به افکار عمومی و مردمی است که همیشه و در همه حال همواره حامی تیم ملی خود بوده اند ولی وقتی که قرار است همه چیز با سیاسی کاری و رفیق بازی همراه باشد نتیجه اش همان چیزی خواهد بود که در مقابل تایوان مشاهده کردیم. این وضعیت تیمی بود که قرار است چند ماه دیگر از حیثیت فوتبال آسیا در آلمان دفاع کند.

دست دادکان و دروغ هایش زمانی رو شد که آرژانتینی ها رسما اعلام کردند که نه تنها مذاکره ای با ایران نکرده اند بلکه اصولا قرار نیست به خاورمیانه بیایند ضمنا اصلا فرصت مسابقه با ایران را ندارند. ماجرا از این قرار بود که پس از سخنان دادکان،‌ مقامات امارات هم خواستار مسابقه با آرژانتین در جریان سفر آنها به خاورمیانه می شوند که پاسخ می شنوند که قرار نیست به این منطقه آمده و دیداری با تیم ملی فوتبال ایران داشته باشند.
البته موضوع این نیست که آرژانتین با ایرانی ها مسابقه بدهد یا نه. بلکه مسأله اصلی این است که به چه دلیل باید به مردم و دوستداران فوتبال و تیم ملی دروغ بگوییم و بخواهیم چنین وانمود کنیم که واقعا در تلاش هستیم از این بن بست خارج شویم.
این اقدام و برخورد از سوی کسی و یا کسانی که همه جا با نام اسلام سخن می گویند و ادای پوریای ولی و امثالهم را در می آورند بعید است. یعنی ریاست فدراسیون فوتبال آنقدر برای دادکان و کابینه اش مهم است که به چنین حربه هایی متوسل می شوند و درصدد تحمیق افکار عمومی هستند. در صورتی که اگر آنها واقعیت ها را صاف و پوست کنده به اطلاع مردم برسانند و با آنها صادقانه برخورد کنند بهتر می توانند رضایت آنها را جلب کنند.
از روزی که تیم ملی فوتبال ما به جام جهانی راه یافت تاکنون اسامی ده ها تیم بزرگ و کوچک جهان از سوی دست اندرکاران فدراسیون فوتبال اعلام شده که قرار بوده در مقابل تیم ملی فوتبال ایران صف آرایی کنند. اما بنابه دلایلی که همگان از آن اطلاع دارند چنین نشده است. ولی از آنجا که پایه و ارکان فدراسیون دادکان بر دروغ و فرافکنی بنا شده متاسفانه هیچ دیداری صورت نگرفته و کشوری دعوت ایران را برای مسابقه نپذیرفته است. در این میان حتی تعدادی درصدد برآمده اند ایران را از حضور در جام جهانی محروم سازند که نتوانسته اند توفیقی در این رابطه به دست بیاورند.
آنچه جالب توجه است این است که هرگاه نام تیمی از سوی دادکان یا دار و دسته اش اعلام شده با قاطعیت بر این مسأله تأکید گردیده که مسابقه قطعی است و به قولی مو لای درزش نمی رود اما پس از مدتی منابع موثق اعلام می دارند که این ادعاها کذب است و پایه و اساس ندارد.
مگر بارها اعلام نشد که اوکراین، ترکیه، اسپانیا، کاستاریکا، رومانی، کرواسی و حتی برزیل قرار است با تمامی بزرگانشان برای مسابقه با تیم پیرمردان و از هم گسیخته ایران به تهران بیایند. پس کجا رفتند این تیم ها و بزرگانشان؟!
آقای دادکان باید بداند آنچه برای یک مسلمان و یا یک مسؤول در جمهوری اسلامی اهمیت دارد پرهیز از دروغ گویی، شانتاژ و جوسازی است که متاسفانه ایشان بارها نشان داده اند که توجهی به این اصول نداشته اند. البته نمی گوییم که اعتقادی بر این مسایل ندارند بلکه نتوانسته اند و یا شرایط به گونه ای بوده که او ناگزیر به پیش گرفتن این شیوه شده است که امید می رود در روش خود تجدیدنظر کند.
مقایسه دادکان با رئیس پیشین فدراسیون اگرچه مهندس صفایی فراهانی فوتبالی نبود باید بیانگر واقعیت های بسیاری باشد که در فدراسیون دادکان که داعیه اسلامیت و حق و عدالت دارد نادیده گرفته شده است.