در روزهایی که قرار بود اعضای شورای امنیت سازمان ملل درباره ایر ان قطعنامه جدید صادر کنند رسانه های دولتی که علاقه ای به اعلام واقعیات ندارند با جوسازی و بزرگ نمایی مسایل حاشیه ای از جمله سفر احمدی نژاد یه

نیویورک سعی کردند باردیگر به طرح مسایل نخ نمای پیشین بپردازند که از جمله آنها بروز شکاف در میان اعضای شورای امنیت و ضدیت کشورهای آفریقای جنوبی و قطر و اندونزی با آمریکا و مخالفین ایران بود ولی در عمل همچون دفعات پیشین تمامی اعضای شورا به اجماع علیه ایران به توافق رسیدند تا باردیگر مشخص شود که کلاه مان چقدر پس معرکه است.

به این ترتیب یک گام دیگر به بلایی که سر صدام آمد نزدیکتر شدیم. سئوال این است که در این شرایط بحرانی درایت و عقلانیت کجاست؟ آیا با شعا رهای جنگ طلبانه و بزرگنمایی دروغین می توانیم بلایا یی نظیر جنگ و تجاوز را با موفقیت پشت سر بگذاریم؟ آیا ملت ما توان جنگ دیگری را دارد؟! آیا ملت خواستار جنگ است یا زندگی در صلح و آرامش؟! چه کسی قرار است پاسخگوی مردمی باشد که هنوز نتوانسته آثار 8 سال جنگ و تجاوز را از بین ببرد؟!

ولتر می گوید خرابی کشور از دو چیز است ؛ نخست نداشتن مردان شایسته و دوم نبودن آنها بر سر کارهای بزرگ !!

ایران سرزمین پر تلاطمی در طول تاریخ بوده است. این سرزمین بارها توسط دشمن و مهاجمان اشغال شده و لی هیچ گاه فرهنگ و تاریخ خود را فراموش نکرده است. حتی چنگیز خان و مغول ها نیز قادر نبودند فرهنگ غنی ایران و ایرانی را از بین ببرند.

اما روشی که در تعطیلات نوروز امسال , تلویزیون که خود را رسانه ملی می نامد پیش گرفته نوعی اقدام علیه فرهنگ باستانی ایران می باشد. پخش برنامه های مبتذل و پیش پا افتاده که انزجار همگان را در پی داشته از اقدامات ضد ایرانی است که این سازمان انحصار طلب در پیش گرفته است. زیرا با پخش این برنامه ها تصور می کنند مردم نسبت به نوروز و فرهنگ باستانی خود بی توجهی کرده و در همان مسیری قدم برخواهند داشت که امثال ضرغامی سپاهی و دیگر نظامیان پاسدار که با لباس شخصی در راس امور قرار گرفته اند برنامه ریزی کرده اند. ولی از آنجا که این افراد اطلاعی از تاریخ و مبارز ات سیاسی و فرهنگی این ملت ندارند تصور می کنند با این روش ها می توانند نوروز و دیگر امور فرهنگی را از یادها بزدایند. در چنین شرایطی است که گرایش به ماهواره و برنامه های رسانه های خارجی افزایش یافته و بریدن از آنچه که رسانه ملی نامیده می شود شدت بیشتری می گیرد.

سال نو از راه رسید و همراه با آن , چالش های جدید با جامعه جهانی نیز فرا رسید . در این رابطه باید به قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل و فشار های کشورهای همسایه اشاره کرد که حکایت از افزایش ضدیت با ایران دارد.

اگر نگاهی به دلایل پیدایش این وضعیت ناگوار بیندازیم به این واقعیت پی خواهیم برد که مقصر جهانیان نیستند بلکه واکنش های تحریک آمیز مقامات ایران و سخنان چالش طلبانه تهران عامل اصلی هماهنگی جهانی علیه ایران است.

به همین دلیل نمی توان دیگران را مقصر دانست بلکه برای یافتن علل این فشار ها و تحریکات باید به داخل ایران نگاه کرده و علت ها را در داخل جست. لذا با توجه به این سخنان و مواضع تحریک آمیز و خصمانه ؛ باید با صراحت اعلام کرد که سال 86 را نمی توان سالی همراه با آرامش و رفاه برای ملتی دانست که استحقاق زندگی به مراتب بهتری از اینها دارد.

لذا با تبریک سال جدید ؛ امیدوارم ملت سرفراز ایران با غلبه بر مشکلات به جایگاه واقعی خود در منطقه و جهان دست یابد.