پس از انتشار گزارش هم با وجود این که مفاد آن خلاف گفته ها و ادعا های احمدی نژاد و یارانش بود جو سازی ها ادامه یافت تا    مظلوم نمایی کرده و به مردم ایران بگویند هیچ تخلفی صورت نگرفته است تا اگر قطعنامه سوم صادر شد اعلام کنند جامعه  جهانی  مخالف ایران است و می خواهند تهران  را تحت فشار قرار دهند.

روشی که دولت و دولتی ها در پیش گرفته اند زمانی می تواند مفید و مثبت باشد که البرادعی صراحتا بر بی گناهی تهران و صلح آمیز بودن برنامه ها تاکید کرده باشد در حالی که   گزارش کاملا دو پهلو بوده و در حقیقت به ضرر تهران است زیرا خواسته اصلی جامعه جهانی که غنی سازی است به هیچ وجه تحقق نیافته است.

روش احمدی نژاد و دولتی ها انسان را به یاد دروغپراکنی  گوبلز وزیر تبلیغات هیتلر می اندازد که بر بزرگنمایی دروغ تاکید می ورزید. این روش که متاسفانه نخ نما شده و کارآیی خود را از دست داده ممکن است در داخل کشور  بتواند برای مدتی مردم  را سرگرم  سازد ولی تاریخ مصرف آن گذشته و نمی تواند برای همیشه پرده بر روی واقعیت ها بکشد.

بزرگترین مشکل ایران با جامعه جهانی در حقیقت پنهانکاری است و ایران در این سال ها نشان داده که تمایلی به شفاف سازی ندارد. در حالی که اگر چنین نبود دچار تحریم نمی شدیم و می توانستیم جایگاه واقعی خود را در آژانس و شورای حکام بدست بیاوریم  در حالی که امروزه نگاهی که به ما می شود همراه با هزاران سئوال و مساله و اما و اگر است  . به همین دلیل است که می گوییم با هیاهو و جو سازی نمی توان این نگاه ها را تغییر داد.

ولی آنچه بیش از همه اهمیت دارد نتایج پایانی آن بود زیرا امسال جوا یزی به چند نفر داده شد که عنوان نقادان دولت را به خود اختصاص داده بودند.

این افراد را باید به دو دسته تقسیم کرد .

برخی  از آنها کسانی بودند که حتی قادر به نوشتن یک انشا هم نبودند . آنها حتی نمی توانند درباره فایده گوسفند انشا بنویسند.

دسته دوم افرادی هستند که پوست و خونشان وابسته به دولت است و سرسپرده آن می باشند. در میان آنها باید از حسین شریعتمداری و انبار لویی از دو روزنامه کیهان و رسالت نام برد که از وابسته ترین و خود فروخته ترین چهره های مطبوعاتی هستند. که عملکردشان برای هر رسانه ننگ آور است. زیرا در کشوری که روزنامه نگاران مستقل زندانی هستند یا ممنوع القلم و یا در تبعید اجباری در خارج از کشور می باشند تقدیر و تشکر از عناصر وابسته که نقش بسزایی در سرکوب آزادی ها دارند تحقیر مطبوعاتی است که می خواهند مستقل باشند.

البته در کشوری که قلم به مزد بودن افتخار است باید هم امثال حسین شریعتمداری و انبار لویی مورد  تقدیر قرار بگیرند .

از کودکی به ما آموخته اند که دروغگو دشمن خداست . حتی برای توجیه این قضیه به اخبار و احادیث نیز متوسل می شدند تا ما را راستگو بار بیاورند.

در این میان یک مثال ایرانی هم وجود دارد که می تواند به عنوان مکمل مساله بالا مورد توجه قرار بگیرد. این مثال چنین است که وای به روزی که بگندد نمک!!

این دو مقوله انسان را  به یاد وضعیت مسئولین ایرانی می اندازد که بی محابا دروغ می گویند و یا سعی می کنند با دروغ و اتهام به دیگران راه خود را به جلو هموار کرده و مردم را به خود جلب نمایند. در حالی که اکثر مقامات ایرانی یا روحانی هستند و یا اینکه در محضر روحانیون بزرگ شده  و درس آموخته اند. این وضعیت نشان از بی تقوایی در میان مسئولین کشوری دارد که مدعی است اسلامی ترین حکومت را در جهان مستقر کرده و  می خواهد عدالت اسلامی را نهادینه کند لذا این سئوال پیش می آید که آیا با دروغ و افترا می شود داعیه اسلامیت و عدالت پروری داشت؟!

نظامی که بر پایه دروغ و تهمت زدن به دیگران و تحریف بنا شده باشد به هیچ وجه قادر به حفظ بقای خود نخواهد بود. زیرا به گفته خود آقایان دروغگو دشمن خداست و خدا دروغگو را دوست ندارد.