همین مساله سبب گردیده طرح ها و برنامه هایی که ارائه می شود خصوصا در حیطه دولت فاقد کار و نظریات کارشناسی بوده و ناشی از خاست و تمایل رییس جمهور و وزیر مربوطه و یا سازمان و ارگان مورد نظر است به همین دلیل پس از مدتیئ این طرح ها و برنامه ها کا رآیی و پویایی خود را از دست می دهندو ضد ارزش می شوند که در این رابطه می توان به سهمیه بندی بنزین و زوج و فرد کردن تردد خودروها در تهران و دهها طرح و قانون اشاره کرد .

بی توجهی به کارکارشناسی افشاگر این واقعیت است که چرا وزرا یکی پس از دیگری جای خود را به چهره های جدید می دهند و یا همواره در آستانه تغییر و برکناری قرار دارند.

پس از برکناری وزرای کشور و اقتصاد نوبت به رییس بانک مرکزی و وزرای ارشاد و خارجه رسیده است. اگرچه ممکن است ظاهرا این مساله نفی شود اما این واقفعیت آشکار شده که احمدی نژاد وزیر نمی خواهد بلکه امر بر و نوکر می خواهد. البته بسیاری از کسانی که در دولت احمدی نژاد فعالیت دارند دارای همین ماهیت و جایگاه هستند و نباید انتظار  بیشتری از آنها داشت.

در کشوری که کارشناس و مشاور اهمیتی ندارد و وزیر نقش امربر و نوکر را ایفا می کند نباید امیدوار بود به بن بست نرسیده و هر روزی که می گذرد با مشکل جدیدی دست به گریبان نشود. این عده دیدگاه ها و نظریات ارتجاعی و عقب مانده خود را به مردم تحمیل کرده و با هلهله و هیاهوی گوسفندان جامعه را  به فهفرا می برند .ابنها دستاورد دولت نهم و احمدی نژاد است که گویا ماموریت دارد این کشور باستانی و تاریخی را به ویرانه تبدیل کرده و از بین ببرد.

ایران در میان کشورهای خلیج فارس از همه عقب تر بوده و از نظر تورم جهانی نیز در میان ۱۸۰ کشور جهان فقط بالاتر از اریتره و گینه و میانمار و زیمبابوه ایستاده است. این بلایی است که این آقایان در طول این سال ها بر سر این کشور آورده اند.

بنده نمی دانم چه مساله ای سبب گردیده مسعود عزیز سر از زندان و بازداشت در بیاورد ولی امیدوارم هر چه زودتر بار دیگر اورا در صحنه مطبوعات و نشریات ببینم.

بنده مدتها با او در هفته نامه امید جوان همکار بودم  و اگرچه مدت این همکاری چندان زیاد نبود اما بسیار پربار بود و من استفاده بسیاری از این همکاری بردم .

مطبوعات ما روز بروز از محتوا و قلم بدستان مستقل و با دانش تهی می شود و این عده ترجیح می دهند عطای مطبوعات دولتی و وابسته را به لقایش ببخشند. به همین دلیل روزنامه ها بیش از پیش به روزی نامه شباهت پیدا می کنند و کار آیی خود را از دست می دهند.به جرئت می توان گفت در طول تاریخ از زمان امیر کبیر تا  کنون مطبوعات ایران چنین بی هویت و  فاقد ارزش نبوده اند. مطبوعاتی که از پستان وزارت ارشاد ارتزاق کند باید هم در چنین وضعیتی باشد . اگر غیر از این بود باید تعجب می کردیم.

در چنین بلبشو بازاری یا باید خانه نشین شد و یا باید همچون گنجی ها و بهنود ها و دیگران راهی خارج شده و در غربت سکنی گزید یا اینکه تن به همکاری با نشریاتی داد که فاقد هویت و  محتوا هستند.

بهر حال امید وارم یکبار دیگر مسعود عزیز را سالم و سرحال و سرشار از امید و انرژی در میان روزنامه نگاران مستقل و صاحب اندیشه ببینم.