همین مساله سبب گردیده طرح ها و برنامه هایی که ارائه می شود خصوصا در حیطه دولت فاقد کار و نظریات کارشناسی بوده و ناشی از خاست و تمایل رییس جمهور و وزیر مربوطه و یا سازمان و ارگان مورد نظر است به همین دلیل پس از مدتیئ این طرح ها و برنامه ها کا رآیی و پویایی خود را از دست می دهندو ضد ارزش می شوند که در این رابطه می توان به سهمیه بندی بنزین و زوج و فرد کردن تردد خودروها در تهران و دهها طرح و قانون اشاره کرد .

بی توجهی به کارکارشناسی افشاگر این واقعیت است که چرا وزرا یکی پس از دیگری جای خود را به چهره های جدید می دهند و یا همواره در آستانه تغییر و برکناری قرار دارند.

پس از برکناری وزرای کشور و اقتصاد نوبت به رییس بانک مرکزی و وزرای ارشاد و خارجه رسیده است. اگرچه ممکن است ظاهرا این مساله نفی شود اما این واقفعیت آشکار شده که احمدی نژاد وزیر نمی خواهد بلکه امر بر و نوکر می خواهد. البته بسیاری از کسانی که در دولت احمدی نژاد فعالیت دارند دارای همین ماهیت و جایگاه هستند و نباید انتظار  بیشتری از آنها داشت.

در کشوری که کارشناس و مشاور اهمیتی ندارد و وزیر نقش امربر و نوکر را ایفا می کند نباید امیدوار بود به بن بست نرسیده و هر روزی که می گذرد با مشکل جدیدی دست به گریبان نشود. این عده دیدگاه ها و نظریات ارتجاعی و عقب مانده خود را به مردم تحمیل کرده و با هلهله و هیاهوی گوسفندان جامعه را  به فهفرا می برند .ابنها دستاورد دولت نهم و احمدی نژاد است که گویا ماموریت دارد این کشور باستانی و تاریخی را به ویرانه تبدیل کرده و از بین ببرد.

ایران در میان کشورهای خلیج فارس از همه عقب تر بوده و از نظر تورم جهانی نیز در میان ۱۸۰ کشور جهان فقط بالاتر از اریتره و گینه و میانمار و زیمبابوه ایستاده است. این بلایی است که این آقایان در طول این سال ها بر سر این کشور آورده اند.